ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ವ್ಯಾಮೋಹದ ನಡುವೆ ಮರೆಯಾಗದಿರಲಿ ತಾಯಿಭಾಷೆ ಸೊಗಡು. ಅಮ್ಮನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಮತೆ ಪರಭಾಷೆಯ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಸಹಜವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಭಾಷೆಯೆಂದರೆ ಬರೀ ಅಕ್ಷರವಲ್ಲ; ಅದು ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳ ಒರತೆ.
– ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಚೌಧರಿ.
ದೈಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಶಿಕ್ಷಕರು
ಸಿಂದಗಿ
ವಿಜಯಪುರ ಜಿಲ್ಲೆ
✍ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಬಟ್ಟೆ, ಆಟಿಕೆ, ತಿಂಡಿ ಕೊಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ದೊಡ್ಡ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿಸಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯ ನುಡಿಯನ್ನು ಕಲಿಸುವುದನ್ನೇ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ‘ಅವ್ವಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಮಗುವಿಗೆ ‘ಮಮ್ಮಿ ಅನ್ನು’ ಎಂದು ತಿದ್ದುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ಇದು ಆಧುನಿಕತೆಯೋ ಅಥವಾ ನಮ್ಮತನವನ್ನು ನಾವೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ದುರಂತವೋ?
ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮಗುವಿಗೆ ಅವ್ವನ ಜೋಗುಳ, ಅಜ್ಜಿಯ ಕಥೆ, ಅಪ್ಪನ ಹಿತನುಡಿ ಬದುಕಿನ ಮೊದಲ ಪಾಠಗಳು. ‘ಏನಪ್ಪಾ ಕಂದಾ, ಊಟ ಮಾಡಿದ್ಯಾ? ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದ್ಯಾ?’ ಎಂಬ ಮಾತಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಮತೆ ಪರಭಾಷೆಯ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಸಹಜವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಭಾಷೆಯೆಂದರೆ ಬರೀ ಅಕ್ಷರವಲ್ಲ; ಅದು ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳ ಒರತೆ.
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೆಲವು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ತನ್ನ ನೋವು, ಸಂಕಟವನ್ನೂ ತಾಯಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು? ಕಲಿಕೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಹಜ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಮಕ್ಕಳ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಭಾಷೆಯ ಹೇರಿಕೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಲಿಕೆಯ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲವೇ?
ಭಾಷಾ ತಜ್ಞ ಜಿಮ್ ಕುಮಿನ್ಸ್ ಅವರ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಹಿಡಿತ ಹೊಂದಿರುವುದು ಇತರ ಭಾಷೆಗಳ ಕಲಿಕೆಗೂ ಪೂರಕವೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿಯುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಬೇರು ಗಟ್ಟಿಯಿದ್ದರೆ ಮರ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ತಾಯಿಭಾಷೆಯ ಬುನಾದಿ ಭದ್ರವಾಗಿದ್ದರೆ ಮಗುವಿನ ಕಲಿಕೆಯ ಪಯಣ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸುಗಮವಾಗುತ್ತದೆ.
‘ಕನ್ನಡ ಕಲಿತು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತದಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವುದೊಂದೇ ಬದುಕಲ್ಲವಲ್ಲ! ನಮ್ಮ ನುಡಿ, ನೆಲ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೂ ಬೆಲೆ ಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಭಾಷೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಕಥೆ, ಅವ್ವನ ಜೋಗುಳ, ಜನಪದದ ಸೊಗಡು, ತಲೆಮಾರುಗಳ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನಂಟುಗಳೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡಿಡುವ ಮುನ್ನ ಕನ್ನಡದ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ನೀಡೋಣ. ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಕಲರವ ಕೇಳಿಸಲಿ. ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲೂ ಕನ್ನಡದ ಕಂಪು ಹರಡಲಿ. ಮಕ್ಕಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಲಿ.
ಅವ್ವನ ನುಡಿ ಮರೆತರೆ ನಮ್ಮತನವೇ ಮರೆತಂತೆ. ಕನ್ನಡ ಉಳಿದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೇರು ಉಳಿದಂತೆ!
