ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜೊತೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿದ ಇಬ್ಬರು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು, ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರಗಳು; ಭಾರತದ ನೆರವು ಪಡೆಯುವ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ರಕ್ಷಣಾ ಸಹಕಾರದ ಹೊಸ ದಾರಿ ಹಿಡಿದ ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾವರೆಗೆ, ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಾಗರದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಚದುರಂಗದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳೇನು?
– ಆಕಾಶ ರೋಡಗಿ.
ಶಿವೂರ – ಅಫಜಲಪುರ
ಕಲಬುರ್ಗಿ ಜಿಲ್ಲೆ
ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ
ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಹಡಗುಗಳ ಸಂಚಾರವಲ್ಲ; ಇದು ಪ್ರಭಾವದ ಪೈಪೋಟಿ, ಆರ್ಥಿಕ ಅವಲಂಬನೆಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣಾ ಸಹಕಾರದ ಮೂಲಕ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಆಟ. ಭಾರತದ ಸುತ್ತಲಿನ ಭೌಗೋಳಿಕ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಒಪ್ಪಂದವೂ ಒಂದೊಂದು ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಭಾವನೆಗಳಿಗಿಂತ ವಾಸ್ತವಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗಿಂತ ಶಾಶ್ವತ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳೇ ನಿರ್ಣಾಯಕ.
ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ವಾರದ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್ ಮತ್ತು ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಮಹತ್ವದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟಿವೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಭಾರತದ ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವಿನ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಬಂಧ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ತನ್ನ ರಕ್ಷಣಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವ ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಟರ್ಕಿ ಮತ್ತು ಕತಾರ್ ಒಳಗೊಂಡ ರಕ್ಷಣಾ ಸಹಕಾರದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಈ ಎರಡೂ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧದ ಒಂದೇ ಸಂಚಿನಂತೆ ಬಿಂಬಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವುಗಳಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಎದುರಾಗಬಹುದಾದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದೂ ಜಾಣತನವಲ್ಲ.
ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನ ನಡೆಗೆ ಮೊದಲು ಗಮನ ಹರಿಸೋಣ
ಅಕ್ಟೋಬರ್ 16ರಂದು ಭಾರತವು ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ಗೆ ನೀಡಿದ್ದ ₹3,000 ಕೋಟಿ ಕರೆನ್ಸಿ ಸ್ವಾಪ್ ಸೌಲಭ್ಯದ ಮೊದಲ ರೋಲ್‌ಓವರ್‌ಗೆ ಅನುಮೋದನೆ ನೀಡಿತು. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 23ರಿಂದ ಜಾರಿಗೆ ಬರಬೇಕಿದ್ದ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನ ಹಣಕಾಸಿನ ಒತ್ತಡವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ನೆರವಾಗುವುದಾಗಿದೆ. 2024ರಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಮುಯಿಜ್ಜು ಅವರ ಭಾರತ ಭೇಟಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ಹಣಕಾಸು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ₹3,000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಸೌಲಭ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ 400 ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್‌ಗಳ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸೌಲಭ್ಯವೂ ಸೇರಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿರತೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪಾತ್ರ ಕೇವಲ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಹೇಳಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಅದು ನೇರ ಹಣಕಾಸಿನ ಸಹಕಾರಕ್ಕೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ.
ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮುಯಿಜ್ಜು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿರುವುದು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಗಮನಾರ್ಹ. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 20ರಿಂದ 22ರವರೆಗೆ ನಡೆದ ಅವರ ರಾಜ್ಯಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಉಭಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು 20 ಒಪ್ಪಂದಗಳು ಮತ್ತು ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡವು. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ದ್ವಿಪಕ್ಷೀಯ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು 200 ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್‌ಗೆ ಏರಿಸುವ ಗುರಿಯನ್ನೂ ಘೋಷಿಸಿದವು. ಆದರೆ ಆಗಿನ ವಾರ್ಷಿಕ ವ್ಯಾಪಾರದ ಪ್ರಮಾಣ ಸುಮಾರು 13.4 ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಎಂಬ ವರದಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಈ ಗುರಿ ಇನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕಾದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ; ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಧಿಸಿದ ಆರ್ಥಿಕ ಯಶಸ್ಸಲ್ಲ.
ಆದರೂ ಈ ಭೇಟಿಯ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಅಂದಾಜು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು 11 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೊಬ್ಬರು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಅಧಿಕೃತ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪ್ರಧಾನಿ ಶೆಹಬಾಜ್ ಷರೀಫ್, ಕಾಶ್ಮೀರ ಮತ್ತು ಸಿಂಧೂ ಜಲ ಒಪ್ಪಂದದ ಕುರಿತ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಆತಂಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮುಯಿಜ್ಜು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಚರ್ಚೆಯನ್ನೇ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ನಿಲುವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮಾತುಕತೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕೃತ ಬೆಂಬಲದ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.
ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೇರೆ ಇದೆ. ‘ಇಂಡಿಯಾ ಔಟ್’ ಘೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಮುನ್ನಡೆ ಸಾಧಿಸಿದ್ದ ಮುಯಿಜ್ಜು, ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಸೈನಿಕ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದರು. ನಂತರ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಸುಧಾರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡರು. ಈಗ ಭಾರತದ ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನ ಸಾರ್ವಭೌಮ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯ ಭಾಗವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೂ ಹೌದು.
ಭಾರತದ ನೆರವು ಬೇಕಾದಾಗ ಭಾರತವನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವುದು, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದು ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಭಾರತದ ನೆರವನ್ನು ಸಹಜ ಹಕ್ಕಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಭಾರತದ ಭದ್ರತಾ ಕಾಳಜಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವು ನೀಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನಿಂದ ರಾಜಕೀಯ ವಿಧೇಯತೆಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದೂ ಭಾರತದ ತಪ್ಪಾದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ನೆರವು ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದು ಮತ್ತೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಖಾತರಿಯಲ್ಲ.
ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾದ ಕಥೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ
ಅಕ್ಟೋಬರ್ 21ರಂದು ದೋಹಾದಲ್ಲಿ ಟರ್ಕಿ, ಕತಾರ್, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ ರಕ್ಷಣಾ ಸಹಕಾರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ‘ಬದ್ರ್’ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿವೆ. ಸೇನಾ ಉತ್ಪಾದನೆ, ತಾಂತ್ರಿಕ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆ-ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಕಾರ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಉದ್ದೇಶಗಳಾಗಿವೆ. ಟರ್ಕಿಯ ರಕ್ಷಣಾ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಉತ್ಪಾದನಾ ಅನುಭವ, ಕತಾರ್‌ನ ಹಣಕಾಸಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾದ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಅಗತ್ಯಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಪೂರಕವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಈ ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿದೆ.
ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಯುದ್ಧ ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಿಂದ ಸುಮಾರು 40 ಜೆಎಫ್-17 ಯುದ್ಧವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವ ಕುರಿತು ಮಾತುಕತೆ ನಡೆದಿರುವ ವರದಿಗಳೂ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆದಿರುವುದು ಖರೀದಿ ಅಂತಿಮಗೊಂಡಿದೆ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಅಧಿಕೃತ ಒಪ್ಪಂದದ ವಿವರಗಳು ದೃಢವಾಗುವವರೆಗೆ ಈ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಖಚಿತ ನಿರ್ಧಾರವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಕೇವಲ ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೆಜ್ಜೆಯೆಂದು ಅರ್ಥೈಸುವುದೂ ತಪ್ಪು. ತನ್ನ ರಕ್ಷಣಾ ಸರಬರಾಜಿನ ಮೂಲಗಳನ್ನು ವೈವಿಧ್ಯಗೊಳಿಸುವುದು, ವಿದೇಶಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯುವುದು ಮತ್ತು ದೇಶೀಯ ರಕ್ಷಣಾ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದು ಅದರ ಪ್ರಮುಖ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಾಗಿವೆ. ದೊಡ್ಡ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಮತ್ತು ವಿಶಾಲ ಸಮುದ್ರ ವಲಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ ತನ್ನ ರಕ್ಷಣಾ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಬಯಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಸಹಜವಾದುದೇನೂ ಇಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಭಾರತದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವಿದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ತನ್ನ ರಕ್ಷಣಾ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಪಾಲುದಾರರನ್ನು ಗಳಿಸಿ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಜಂಟಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಸಹಕಾರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅದರ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ರಕ್ಷಣಾ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಆಯಾಮ ಸಿಗಬಹುದು. ಇಂತಹ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಭಾರತ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಕ್ಷಣಾ ಸಹಕಾರದ ಒಪ್ಪಂದವೊಂದೇ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಸೈನಿಕ ಮೈತ್ರಿಯಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನೆನಪಿಡಬೇಕು. ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜೊತೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಬದ್ಧವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಈಗಿನ ಮಾಹಿತಿಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಬರಲಾಗದು.
ಹಾಗಾದರೆ ಭಾರತ ಮಾಡಬೇಕಾದುದೇನು?
ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್ ಮತ್ತು ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾವನ್ನು ಒಂದೇ ತಂತ್ರದಿಂದ ಎದುರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿರತೆ, ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕು. ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವನ್ನು ಒತ್ತಡ ಹೇರುವ ಸಾಧನವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುವ ಬದಲು, ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಸಹಕಾರ ಮುಂದುವರಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನ ಜನರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕು. ಭಾರತದ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಘೋಷಣೆಗಳಿಗಿಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಅನುಷ್ಠಾನ ಮುಖ್ಯ.
ರಕ್ಷಣಾ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಹಭಾಗಿತ್ವವಾಗಬೇಕು
ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಉತ್ತರ ರಕ್ಷಣಾ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಹಭಾಗಿತ್ವವಾಗಬೇಕು. ಜಂಟಿ ನೌಕಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ತರಬೇತಿ, ರಕ್ಷಣಾ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ವಿನಿಮಯ, ಸಮುದ್ರ ಮಾರ್ಗಗಳ ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾದಲ್ಲಿ ಜಂಟಿ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಬೇಕು. ಮಲಕ್ಕಾ ಜಲಸಂಧಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರಮುಖ ಸಮುದ್ರ ಮಾರ್ಗಗಳ ಸ್ಥಿರತೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾ ಎರಡಕ್ಕೂ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿವೆ. ಆ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಲವಾದ ಸಹಕಾರವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವುದೇ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ.
ಭಾರತದ ‘ನೆರೆಹೊರೆ ಮೊದಲು’ ನೀತಿ ಮತ್ತು ‘ಮಹಾಸಾಗರ್’ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯಬಾರದು. ನೆರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ನೆರವು, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆಗಳು ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಸಹಕಾರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ ಗೋಚರಿಸಬೇಕು. ಚೀನಾ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಅಥವಾ ಟರ್ಕಿಯಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಪರ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಭಾರತವೂ ತನ್ನ ಪಾಲುದಾರರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು.
ಭಾರತಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಮೂಲಭೂತ ಪಾಠ
ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಾಗರದ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮೂಲಭೂತ ಪಾಠ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಭೌಗೋಳಿಕ ಸಾಮೀಪ್ಯವಿದ್ದರೆ ರಾಜಕೀಯ ನಿಷ್ಠೆ ಖಚಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆರ್ಥಿಕ ನೆರವು ನೀಡಿದರೆ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಭಾವ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಬಂಧವಿದ್ದರೆ ರಕ್ಷಣಾ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆದ್ಯತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವೂ ತನ್ನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಪಾಲುದಾರರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ಗೆ ಹಣಕಾಸಿನ ಭದ್ರತೆ ಮುಖ್ಯ ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಅವಕಾಶಗಳು ಮುಖ್ಯ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಇವೆರಡೂ ದೇಶಗಳು ಸಂಬಂಧ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಭಾರತ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ವಿರೋಧವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಬದಲು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಶದ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಮೇಲಿನ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಾಗರದ ಚದುರಂಗದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಎದುರಿರುವ ಸವಾಲು ಕೇವಲ ಯಾರು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದಲ್ಲ. ತನ್ನ ನೆರವು ಪಾಲುದಾರಿಕೆಯಾಗಿದೆಯೇ, ತನ್ನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕವಾಗಿದೆಯೇ, ತನ್ನ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಮಾಲ್ಡೀವ್ಸ್‌ನೊಂದಿಗೆ ವಿಶ್ವಾಸದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾದೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಸಹಕಾರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದು—ಇವೆರಡೂ ಭಾರತದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಅಗತ್ಯ.
ಏಕೆಂದರೆ ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನೂ ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆಯುವುದಲ್ಲ; ಅವುಗಳಿಗೆ ಪರ್ಯಾಯಗಳಿದ್ದರೂ ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವುದು. ಅದೇ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿ. ಅದೇ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆ.
