ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಹೈಡ್ರಾಮಾ: ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಿಂಹಾಸನವೋ? ಬರಿ ಭರವಸೆಯ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯೋ?

1945ರ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ 2026ರ ಜಗತ್ತು; ಭಾರತ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ, ಕೀಲಿಯು ಐದು ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯರ ಕೈಯಲ್ಲಿ!

– ಆಕಾಶ ರೋಡಗಿಶಿವೂರ – ಅಫಜಲಪುರಕಲಬುರ್ಗಿ ಜಿಲ್ಲೆ

ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ

ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಭೆ ಸೇರಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಹಳೆಯ ಕಥೆಯೇ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯದೊಂದಿಗೆ ಮರಳುತ್ತದೆ. ವೇದಿಕೆ ಅದೇ, ಭಾಷಣಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ, ಬೆಂಬಲದ ಧ್ವನಿಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ವಿಷಯ—ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯತ್ವ.
ಭಾರತದ ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ವಿವಿಧ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಬೆಂಬಲ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಯುರೋಪಿನ ವಿಸೆಗ್ರಾಡ್ ಸಮೂಹದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಬೆಂಬಲವೂ ಭಾರತದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಧ್ವನಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸರಳ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ—ಬೆಂಬಲದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಎಷ್ಟು? ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿಯಮ ಬದಲಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಒಮ್ಮತ ಎಷ್ಟು?
ಈ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ಅಂತರವೇ ಭಾರತದ ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯತ್ವದ ನಿಜವಾದ ಕಥೆ.
ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ಹುಟ್ಟಿದ 1945ರಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಜಾಗತಿಕ ಶಕ್ತಿಸಮೀಕರಣ ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನಂತಿಲ್ಲ. ಆಗಿದ್ದ ರಾಜಕೀಯ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ರೂಪುಗೊಂಡ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯತ್ವದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕ, ರಷ್ಯಾ, ಚೀನಾ, ಬ್ರಿಟನ್ ಮತ್ತು ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಇಂದಿಗೂ ಕುಳಿತಿವೆ.
ಆದರೆ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಬಹಳ ಬದಲಾಗಿದೆ.
ಏಷ್ಯಾದ ಶಕ್ತಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಆಫ್ರಿಕಾದ ರಾಜಕೀಯ ಮಹತ್ವ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕಾದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪಾತ್ರ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಜಾಗತಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಹೊಸ ರೂಪ ಪಡೆದಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಭದ್ರತೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಬದಲಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಮೇಜು ಮಾತ್ರ ಬಹುತೇಕ ಅದೇ.
ಹೀಗಾಗಿ ಭಾರತದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇವಲ “ಭಾರತಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕುರ್ಚಿ ಕೊಡಿ” ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ—21ನೇ ಶತಮಾನದ ಜಗತ್ತನ್ನು 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಧಿಕಾರ ಹಂಚಿಕೆಯ ನಿಯಮಗಳಿಂದಲೇ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ನಡೆಸಬೇಕು?
ಭಾರತ ತನ್ನ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಹಲವು ಆಧಾರಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದೆ. ದೊಡ್ಡ ಜನಸಂಖ್ಯೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಜಾಗತಿಕ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಪಕ ಸಂಪರ್ಕ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಶಾಂತಿಪಾಲನಾ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಕೊಡುಗೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭಾರತದ ವಾದದ ಭಾಗಗಳಾಗಿವೆ. ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವಾಲಯವೂ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯ ಸುಧಾರಣೆ ಮತ್ತು ವಿಸ್ತರಣೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಮುಖ ಆದ್ಯತೆಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೈರುಧ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ.
ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಶಾಂತಿಪಾಲನಾ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತವೂ ಒಂದು. ಆದರೆ ಜಾಗತಿಕ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಭದ್ರತೆಯ ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಶಾಶ್ವತ ಮೇಜಿನಲ್ಲೇ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ.

ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಚಿಹ್ನೆ ಬೇಕೇ?
ಆದರೆ ಭಾರತದ ಮುಂದೆ ಇರುವ ದೊಡ್ಡ ಬೀಗವೇ ‘ವೀಟೋ’ ಅಧಿಕಾರ.
ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಂಸ್ಥಾಪನಾ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಎರಡರಷ್ಟು ಬೆಂಬಲ ಪಡೆಯುವುದರಲ್ಲೇ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಅನುಮೋದನೆಯೂ ಅಗತ್ಯ. ಅಂದರೆ ವಿಶ್ವದ ಬಹುಪಾಲು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದರೂ, ಅಂತಿಮ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಐದು ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯರ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ.
ಇದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆ
ಬಾಗಿಲು ಬದಲಿಸಬೇಕಾದರೂ ಕೀಲಿಯು ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕರ ಕೈಯಲ್ಲೇ!
ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಪ್ರಯತ್ನದ ಸುತ್ತ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಚರ್ಚೆ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ.
ಭಾರತ, ಜಪಾನ್, ಜರ್ಮನಿ ಮತ್ತು ಬ್ರೆಜಿಲ್—ಈ ನಾಲ್ಕು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಒಕ್ಕೂಟವೇ ಜಿ-4. ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಹಾಗೂ ಅಶಾಶ್ವತ ಎರಡೂ ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಣೆ ಅಗತ್ಯವೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ನಾಲ್ಕೂ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಬೇಡಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ರಾಜಕೀಯವೂ ಇದೆ.
ಭಾರತದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ನಿಲುವು ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶ. ಜರ್ಮನಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಯುರೋಪಿನ ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಿದೆ. ಬ್ರೆಜಿಲ್‌ನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕಾದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ. ಜಪಾನ್‌ನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಪೂರ್ವ ಏಷ್ಯಾದ ರಾಜಕೀಯ ಸಮೀಕರಣಗಳು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಜಿ-4 ಒಂದೇ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಿಂದೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿವೆ.
ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಹೊಸ ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಬದಲು ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಚುನಾಯಿತ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಮೂಹವೂ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿ ಸುಧಾರಣೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇವಲ “ಭಾರತಕ್ಕೆ ಯಾರು ಬೆಂಬಲ, ಯಾರು ವಿರೋಧ?” ಎಂಬ ಎರಡು ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಯಾರು ಸದಸ್ಯರಾಗಬೇಕು ಎಷ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು? ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನ ಇರಬೇಕೇ? ಹೊಸ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ವೀಟೋ ಅಧಿಕಾರ ಇರಬೇಕೇ? ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಮತೋಲನಗೊಳಿಸಬೇಕು?—ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಇದೆ.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿ ಸುಧಾರಣೆ ಒಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವ ಕೆಲಸವಲ್ಲ; ಬೀಗದ ಮೇಲೊಂದು ಬೀಗ ಹಾಕಿರುವ ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ತೆರೆಯುವ ಕೆಲಸದಂತಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆ ವೀಟೋ ಅಧಿಕಾರದ್ದು.
ಹೊಸ ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟು, ವೀಟೋ ಅಧಿಕಾರ ಮಾತ್ರ ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಅದು ಎಷ್ಟು ಸಮಾನ ಅಧಿಕಾರ ಹಂಚಿಕೆ? ಭಾರತವು ವೀಟೋ ಅಧಿಕಾರ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವವರೆಗೆ ಹೊಸ ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯರಿಗೂ ಸಮಾನ ಹಕ್ಕು ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಲುವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದೆ. ಜಿ-4 ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯರು ಆರಂಭಿಕ 15 ವರ್ಷಗಳ ಪರಿಶೀಲನಾ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವೀಟೋ ಬಳಸದಿರುವಂತಹ ರಾಜಿ ಮಾರ್ಗವೂ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಗೊಂಡಿತ್ತು.
ಹೀಗಾಗಿ ಚರ್ಚೆ ಈಗ “ಭಾರತ ಬರಬೇಕೇ?” ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮೀರಿ “ಭಾರತ ಬಂದರೆ ಯಾವ ಅಧಿಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಬರಬೇಕು?” ಎಂಬ ಹಂತಕ್ಕೂ ಬಂದಿದೆ.
ಇದರ ನಡುವೆ ಭಾರತದ ಮತ್ತೊಂದು ಬಲ ಅದರ ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಪ್ತಿ. ಆರ್ಥಿಕತೆ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ, ಔಷಧೋದ್ಯಮ, ಸಮುದ್ರ ಭದ್ರತೆ, ಇಂಧನ, ಹವಾಮಾನ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಹಕಾರ—ಹಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಪ್ರಭಾವ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಜಾಗತಿಕ ದಕ್ಷಿಣದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಭಾರತದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಯತ್ನದ ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಷಯ ಮರೆಯಬಾರದು. ಭಾರತದ ಬೇಡಿಕೆ ಕೇವಲ ಭಾರತದ ಕುರ್ಚಿಯ ಬೇಡಿಕೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಅದರ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಸೀಮಿತವಾಗಬಹುದು. ಏಷ್ಯಾ, ಆಫ್ರಿಕಾ ಮತ್ತು ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕಾದಂತಹ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನ್ಯಾಯಯುತ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವ ಬೇಕು ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅದು ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದಾಗ ಚರ್ಚೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.
ಆಫ್ರಿಕನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೂ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿ ಸುಧಾರಣೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಭಾರತವೊಂದರ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಜಾಗತಿಕ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಜಗತ್ತನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಹೌದು.
ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯ ಮುಂದೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕನ್ನಡಿ ನಿಂತಿದೆ.
ಆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ 1945ರ ಜಗತ್ತು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆಯೇ, 2026ರ ಜಗತ್ತು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆಯೇ?
ಭಾರತಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೆಂಬಲವೂ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಮಹತ್ವದ್ದೇ. ಆದರೆ ಬೆಂಬಲದ ಹೇಳಿಕೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಂಸ್ಥಾಪನಾ ನಿಯಮ ಬದಲಿಸುವ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.
ವಿಸೆಗ್ರಾಡ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಬೆಂಬಲ ಇರಬಹುದು. ಜಿ-4 ಒಕ್ಕೂಟ ಇರಬಹುದು. ಹಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸುಧಾರಣಾ ಬೇಡಿಕೆ ಇರಬಹುದು. ಆದರೂ ಅಂತಿಮ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ದೀರ್ಘ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮಾತುಕತೆ ಅಗತ್ಯ.
ಹೀಗಾಗಿ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೆಂಬಲದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು “ಭಾರತದ ಸಿಂಹಾಸನ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಓದುವುದು ಅತಿರೇಕ.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು “ಬರೀ ಚಹಾ ಕೂಟ” ಎಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.

ಪ್ರತಿ ಬೆಂಬಲವೂ ಒಂದು ಇಟ್ಟಿಗೆ
ಆದರೆ ಅರಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಇನ್ನೂ ಗೋಡೆಗಳು ಬೇಕು. ಬಾಗಿಲು ಬೇಕು. ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ—ಕೀಲಿಯೂ ಬೇಕು!
ಭಾರತದ ಮುಂದಿರುವ ದಾರಿ ಹೀಗಾಗಿ ಕೇವಲ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಬಾಗಿಲಿನತ್ತ ನೋಡುವುದಲ್ಲ. ತನ್ನ ಆರ್ಥಿಕ, ತಾಂತ್ರಿಕ, ರಕ್ಷಣಾ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡು, ಜಾಗತಿಕ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಹಕಾರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬೆಂಬಲ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಅದರ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.
ಏಕೆಂದರೆ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯ ಕುರ್ಚಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇಂದು ಖಚಿತ ದಿನಾಂಕವಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಸ್ಪಷ್ಟ—ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯ ಇಂದಿನ ರಚನೆ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಜಾಗತಿಕ ಶಕ್ತಿಸಮೀಕರಣದ ನಡುವಿನ ಅಂತರದ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಭಾರತದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಕೇಳಬಹುದು:
“ಜಗತ್ತು ಬದಲಾಗಿರುವಾಗ, ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಧಿಕಾರದ ಮೇಜು ಮಾತ್ರ ಏಕೆ ಬದಲಾಗಬಾರದು?”
ಉತ್ತರ ಇನ್ನೂ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ನ ಸಭಾಂಗಣಗಳಲ್ಲೇ ಹುಡುಕಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುವ ಧ್ವನಿಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಆ ಧ್ವನಿಗಳು ಸಂಸ್ಥಾಪನಾ ನಿಯಮ ಬದಲಿಸುವಷ್ಟು ಒಮ್ಮತವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆಯೇ ಎಂಬುದು ಇನ್ನೂ ತೆರೆದ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಹಳೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಮೇಲೆ ಐದು ಬೀಗಗಳು ನೇತಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.
ಕೀಲಿಗಳು ಐದು ಶಾಶ್ವತ ಸದಸ್ಯರ ಕೈಯಲ್ಲಿ.
ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಗೆ ಭಾರತ. ಒಳಗೆ 1945ರ ಕುರ್ಚಿ. ಹೊರಗೆ 2026ರ ಜಗತ್ತು.
ಇದೇ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿ ಸುಧಾರಣೆಯ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಂಗ್ಯ.