ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸ ನಮಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದೆ. ಒಂದು ಉಗ್ರ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಸೋಲಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಮಸ್ಯೆ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಶಿಬಿರವನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಗಡಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಗಡಿಗೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಭದ್ರತೆ ಎಂದರೆ ಬಂದೂಕು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ—ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ, ಗುಪ್ತಚರ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ, ಗಡಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸದ ಒಟ್ಟು ಮೊತ್ತ.
– ಆಕಾಶ ರೋಡಗಿ.
ಶಿವೂರ – ಅಫಜಲಪುರ
ಕಲಬುರ್ಗಿ ಜಿಲ್ಲೆ
ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ
ಚಾಂಗ್ಲಾಂಗ್‌ನ ರಕ್ತದ ಕಲೆ ಒಣಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಸಗೈಂಗ್ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಡ್ರೋನ್‌ಗಳ ಸದ್ದು; ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಸುರಕ್ಷಿತ ಬಿಲಗಳಿಗೂ ಭಾರತ ತಲುಪಬಹುದು ಎಂಬ ಸಂದೇಶವೇ?
ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದೂಕಿನ ಸದ್ದು ಹೊಸದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 29ರಂದು ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಚಾಂಗ್ಲಾಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ದಾಳಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಳೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಭಾರತದ ಭದ್ರತಾ ನಕ್ಷೆಯ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ—ಭಾರತದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ರಕ್ತ ಚೆಲ್ಲಿ, ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡರೆ ಶತ್ರುವಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಸುರಕ್ಷತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ?
ಚಾಂಗ್ಲಾಂಗ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ನಾಂಪಾಂಗ್ ಸಮೀಪ 21ನೇ ಅಸ್ಸಾಂ ರೈಫಲ್ಸ್‌ನ ಗಸ್ತು ತಂಡದ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹವಿಲ್ದಾರ್ ಜಾಂಗ್‌ಖೋಖೈ ಕುಕಿ ಹುತಾತ್ಮರಾದರು. ನಾಲ್ವರು ಯೋಧರು ಗಾಯಗೊಂಡರು. ನಂತರ ಎನ್‌ಎಸ್‌ಸಿಎನ್–ಕೆ (ಯುಂಗ್ ಆಂಗ್) ಮತ್ತು ಮಣಿಪುರದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಜನರ ಮುಂಚೂಣಿ ಸಂಘಟನೆ ಜಂಟಿಯಾಗಿ ದಾಳಿಯ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡವು. ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರವೊಂದನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದಾಗಿ ಉಗ್ರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಇಂತಹ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಿದೆ.
ಆದರೆ ಕಥೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್‌ನ ಸಗೈಂಗ್ ಪ್ರದೇಶದ ಲಾಂಗ್ಖೋ ಗ್ರಾಮದಿಂದ ಡ್ರೋನ್ ದಾಳಿಯ ಸುದ್ದಿ ಹೊರಬಂತು.
ಅಕ್ಟೋಬರ್ 3ರಂದು ಎನ್‌ಎಸ್‌ಸಿಎನ್–ಕೆ (ಯುಂಗ್ ಆಂಗ್) ಕಮಾಂಡರ್ ಅಖಾಮ್ ಕೊನ್ಯಾಕ್ ಅವರ ನಿವಾಸವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಡ್ರೋನ್ ದಾಳಿ ನಡೆದಿದೆ ಎಂದು ಸ್ಥಳೀಯ ವರದಿಗಳು ಹೇಳಿವೆ. ಆರಂಭಿಕ ವರದಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಗ್ರರ ಸಾವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಬಂದಿದ್ದರೂ, ನಂತರದ ವರದಿಗಳು ಇಬ್ಬರು ಗಾಯಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿವೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಬಾಲಕಿ ಎಂದು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಹೇಳಿವೆ. ದಾಳಿಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಭಾರತ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಈ ಘಟನೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಸಂದೇಶ ಮಾತ್ರ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ.
ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ಕಾಡು ಎಂದರೆ ಶಾಶ್ವತ ಸುರಕ್ಷಿತ ಬಿಲವಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಈ ಘಟನೆ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ.
ಗಡಿಯಾಚೆಗಿನ ಬಿಲಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಹಳೆಯದು
ಈ ಕಥೆಯ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಇಂದಿನ ಚಾಂಗ್ಲಾಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೆ ಸಾಲದು.
ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ಚಳವಳಿಗಳು ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ನಾಗಾ ರಾಜಕೀಯ ಚಳವಳಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಸಶಸ್ತ್ರ ಸಂಘರ್ಷ ಕ್ರಮೇಣ ವಿವಿಧ ಸಂಘಟನೆಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಯಿತು. 1988ರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮಾಜವಾದಿ ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡ್ ಮಂಡಳಿಯಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ವಿಭಜನೆ ಸಂಭವಿಸಿ ಇಸಾಕ್–ಮುಯಿವಾ ಮತ್ತು ಖಾಪ್ಲಾಂಗ್ ಬಣಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದವು. ನಂತರ ಖಾಪ್ಲಾಂಗ್ ಬಣದ ಪ್ರಮುಖ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಭಾರತ–ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಪ್ರದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡವು.
ಅಂದರೆ ಇಂದಿನ ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಉಗ್ರ ನೆಲೆಗಳ ಕಥೆ ನಿನ್ನೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲ.
ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯವೇ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಕೆಲವು ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತೀಯ ಉಗ್ರ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಆಶ್ರಯ, ಶಿಬಿರ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ನೆಲೆಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು ಎಂದು ದಾಖಲಿಸಿತ್ತು. ನಾಗಾ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮಣಿಪುರ ಮತ್ತು ಅಸ್ಸಾಂ ಮೂಲದ ಕೆಲವು ಸಂಘಟನೆಗಳ ಹೆಸರೂ ಆ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಗೊಂಡಿವೆ.
ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಭಾರತ–ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ಗಡಿ ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಕೇವಲ ಭೌಗೋಳಿಕ ಗಡಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅದು ಭಾರತದ ಆಂತರಿಕ ಭದ್ರತೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನರವಾಗಿತ್ತು.
2015ರಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದ್ದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗುಡುಗು
2015ರ ಜೂನ್ 4.
ಮಣಿಪುರದ ಚಾಂಡೆಲ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಭೀಕರ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ 18 ಯೋಧರು ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದರು. ಈ ದಾಳಿಯ ನಂತರ ಭಾರತವು ಗಡಿಯ ಸಮೀಪ ಉಗ್ರರ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ನಡೆಸಿತು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗುಪ್ತಚರ ಮಾಹಿತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಭಾರತ–ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ಗಡಿಯ ಎರಡು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಉಗ್ರರ ವಿರುದ್ಧ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ನಡೆಸಿರುವುದಾಗಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿತ್ತು. ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂದೂ ಸೇನೆ ಹೇಳಿತ್ತು.
ಅದು ಒಂದು ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು—ಭಾರತದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ ಗಡಿಯಾಚೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡರೆ, ಗಡಿ ರೇಖೆ ಎಂದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಕ್ಷಣಾ ಕವಚವಲ್ಲ.
ಇಂದು ಸಗೈಂಗ್‌ನಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ಡ್ರೋನ್ ದಾಳಿಯ ಸುದ್ದಿ ಆ ಹಳೆಯ ಸಂದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನೆರಳು ನೀಡಿದೆ.
ಚೀನಾದ ನೆರಳು
ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ಉಗ್ರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ನೆರಳಿನ ಚರ್ಚೆಯೂ ಹೊಸದಲ್ಲ.
ಹಿಂದಿನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಉಗ್ರ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೂಲಕ ತರಬೇತಿ, ಹಣಕಾಸು ಅಥವಾ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ ಸಂಪರ್ಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆರೋಪಗಳು ಮತ್ತು ವರದಿಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಆದರೆ ದಾಳಿಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಬೀಜಿಂಗ್ ಕೈವಾಡ ಇದೆ ಎನ್ನುವದು ಅಲ್ಲಗಳೆಯಲು ಆಗುವದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವಾಗ ಚೀನಾ–ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್–ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ಭೌಗೋಳಿಕ ತ್ರಿಕೋನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್‌ನ ಅರಾಜಕತೆ: ಉಗ್ರ ಜಾಲಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಉಸಿರು
ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್‌ನ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಕೀರ್ಣಗೊಳಿಸಿದೆ.
ಸಗೈಂಗ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ಸೇನೆ, ವಿವಿಧ ಪ್ರತಿರೋಧ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಶಸ್ತ್ರ ಗುಂಪುಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಘರ್ಷ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ.
ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಒಂದೇ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ದೂರ.
ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಇದೇ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ. ನೆರೆಯ ದೇಶದ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಎಂದರೆ ಭಾರತದ ಗಡಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಭದ್ರತಾ ಹೊರೆ.
1,643 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಉದ್ದದ ಗಡಿ—ಒಂದು ಕಠಿಣ ಸವಾಲು
ಭಾರತ ಮತ್ತು ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ನಡುವೆ ಸುಮಾರು 1,643 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಉದ್ದದ ಗಡಿ ಇದೆ. ಅದು ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶ, ನಾಗಾಲ್ಯಾಂಡ್, ಮಣಿಪುರ ಮತ್ತು ಮಿಜೋರಾಂ ಮೂಲಕ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದ ಪ್ರಕಾರ ಈ ಗಡಿ ಭದ್ರತೆಗೆ ಬೇಲಿ, ರಸ್ತೆ, ಗಡಿ ಕಾವಲು ಕೇಂದ್ರಗಳು ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ನಿಗಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಇದು ಸುಲಭದ ಗಡಿಯಲ್ಲ.
ಪರ್ವತ, ಕಾಡು, ಕಣಿವೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಜನಾಂಗಗಳ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸಂಚಾರ ಮತ್ತು ದಶಕಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಬಂಧ—ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಗಡಿಯನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿಸುತ್ತವೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಗಡಿ ಭದ್ರತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕಂಬಿ ಹಾಕುವುದು ಅಲ್ಲ.
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಗಡಿಯನ್ನೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಭದ್ರತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು.
ಮುಕ್ತ ಸಂಚಾರಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ—2024ರ ದೊಡ್ಡ ತಿರುವು
ಇದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ 2024ರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಭಾರತ–ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್ ನಡುವಿನ ಮುಕ್ತ ಸಂಚಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರಕಟಿಸಿತು.
ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಡಿ ಗಡಿಯ ಎರಡೂ ಬದಿಯ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರಿಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗಡಿ ದಾಟಲು ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಅಕ್ರಮ ಸಂಚಾರದ ಆತಂಕದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಅದನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡಿತು.
ಇದು ಕೇವಲ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಆದೇಶವಲ್ಲ.
ಭಾರತ ತನ್ನ ಪೂರ್ವ ಗಡಿಯನ್ನು “ತೆರೆದ ಗಡಿ”ಯಿಂದ “ನಿಯಂತ್ರಿತ ಭದ್ರತಾ ಗಡಿ”ಯತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಹೊರಟಿರುವ ದೊಡ್ಡ ನೀತಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಸಂಕೇತ.
ಆದರೆ ಇದರ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖವನ್ನೂ ಮರೆಯಬಾರದು.
ಗಡಿಯ ಎರಡೂ ಬದಿಯ ಜನರ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಬಂಧ, ವ್ಯಾಪಾರ, ಕುಟುಂಬ ಸಂಬಂಧ ಮತ್ತು ಜೀವನೋಪಾಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರದಂತೆ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಅಗತ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ.
ಕಳ್ಳಮೈತ್ರಿ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿ?
ಇಲ್ಲಿ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 29ರ ದಾಳಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಮುಖ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಎನ್‌ಎಸ್‌ಸಿಎನ್–ಕೆ (ಯುಂಗ್ ಆಂಗ್) ಮತ್ತು ಮಣಿಪುರದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಜನರ ಮುಂಚೂಣಿ ಸಂಘಟನೆ ಒಂದೇ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲ.
ಒಂದು ನಾಗಾ ರಾಜಕೀಯ–ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಸಂಘಟನೆ.
ಮತ್ತೊಂದು ಮಣಿಪುರದ ಮೈತೇಯಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಸಂಘಟನೆ.
ಆದರೂ ಭಾರತದ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇವುಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿವೆ.
ಇದೇ ಉಗ್ರ ರಾಜಕಾರಣದ ವಿಚಿತ್ರ ಗಣಿತ.
ನಿನ್ನೆವರೆಗೆ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದವರು, ಇಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಶತ್ರುವಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ನೆರಳಿನಡಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.
ಇದು ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಮೈತ್ರಿಯಲ್ಲ.
ಇದು ಅಗತ್ಯದ ಮೈತ್ರಿ.
ಅದರ ಆಯುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದು ಬೇರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಈಗ ಯುದ್ಧದ ಸ್ವರೂಪವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ
ಹಿಂದೆ ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಉಗ್ರ ಶಿಬಿರವೆಂದರೆ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನೊಳಗಿನ ಒಂದು ಅಡಗುತಾಣ.
ಇಂದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಿದೆ.
ಆಕಾಶದಿಂದ ನಿಗಾ ಇಡುವ ಸಾಧನಗಳು, ಉಪಗ್ರಹ ಚಿತ್ರಗಳು, ದೂರ ನಿಯಂತ್ರಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು, ಸುಧಾರಿತ ಸಂವಹನ ಮತ್ತು ಗುಪ್ತಚರ ಸಮನ್ವಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಭದ್ರತಾ ಸವಾಲಿನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಬದಲಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇದೆ.
ಪ್ರತಿ ಡ್ರೋನ್ ದಾಳಿಯನ್ನೂ ಭಾರತದ ಅಧಿಕೃತ ಪ್ರತೀಕಾರ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಲಾಂಗ್ಖೋ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ್ಥಳೀಯ ವರದಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಾವಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ತನಿಖೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ “ಭಾರತವೇ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದೆ” ಎಂಬ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವುದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಪಾಯಕಾರಿ.
ಆದರೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟ—ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಅಡಗುತಾಣಗಳು ಇನ್ನು ಭದ್ರತೆಯ ಕೊನೆಯ ಗೆರೆಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಉಗ್ರ ಜಾಲಗಳೊಳಗೆ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ.
ಇದು ಪ್ರತೀಕಾರದ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ರಣತಂತ್ರದ ಕಥೆ
ಚಾಂಗ್ಲಾಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಯೋಧನ ಜೀವ ಹೋಗಿದೆ.
ಆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಅದರ ನೋವನ್ನು ಯಾವ ರಾಜಕೀಯ ಘೋಷಣೆಯೂ ತುಂಬಲಾರದು.
ಹೀಗಾಗಿ ಉತ್ತರವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಪ್ರತೀಕಾರದ ಭಾಷಣವಲ್ಲ.
ಉತ್ತರವೆಂದರೆ—ಗಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲವಾಗಬೇಕು. ಗುಪ್ತಚರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚುರುಕಾಗಬೇಕು. ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಬೇಕು. ಉಗ್ರರಿಗೆ ಹಣ ಹರಿಯುವ ಮಾರ್ಗಗಳು ಮುಚ್ಚಬೇಕು. ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಆಶ್ರಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನೆರೆಯ ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಬೇಕು. ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ—ಭಾರತದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದರೆ, ಗಡಿಯಾಚೆಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗುವುದೇ ಅಂತಿಮ ರಕ್ಷಣೆ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಮುರಿಯಬೇಕು.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು
ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸ ನಮಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದೆ.
ಒಂದು ಉಗ್ರ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಸೋಲಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಮಸ್ಯೆ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಶಿಬಿರವನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಗಡಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಗಡಿಗೆ ಬೇಲಿ ಹಾಕುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ.
ಭದ್ರತೆ ಎಂದರೆ ಬಂದೂಕು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ—ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ, ಗುಪ್ತಚರ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ, ಗಡಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸದ ಒಟ್ಟು ಮೊತ್ತ.
ಚಾಂಗ್ಲಾಂಗ್‌ನಿಂದ ಸಗೈಂಗ್‌ವರೆಗೆ ಹರಡಿರುವ ಈ ಘಟನೆಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಿವೆ.
ಗಡಿಯೊಳಗೆ ರಕ್ತ ಚೆಲ್ಲಿ, ಗಡಿಯಾಚೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ, ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ದಾಳಿಗೆ ಮರಳುವ ಹಳೆಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಭಾರತಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ—ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವಾಗ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಾಗ ಸಂಯಮ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಗಡಿಯನ್ನು ಕಾಯುವಾಗ ಗಡಿಯ ಜನರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
ಇದೇ ನಿಜವಾದ ರಣತಂತ್ರ.
ಹದ್ದು ಕಣ್ಣಿನ ನಿಗಾ ಇರಲಿ…
ಆದರೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಮಾತ್ರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿರಲಿ.
