ತೈಲ ದುಬಾರಿಯಾದರೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಮತ್ತು ಡೀಸೆಲ್ ಮಾತ್ರ ದುಬಾರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿ, ಕಾರ್ಖಾನೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ, ವಿಮಾನಯಾನ, ಸರಕು ಸಾಗಣೆ—ಎಲ್ಲದರ ವೆಚ್ಚಕ್ಕೂ ಅದರ ನೆರಳು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಹೋರ್ಮುಜ್‌ನ ಬೀಗ ಕೇವಲ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿರುವ ಬೀಗವಲ್ಲ. ಅದು ಜಾಗತಿಕ ಬೆಲೆಗಳ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿರುವ ಬೀಗ.
– ಆಕಾಶ ರೋಡಗಿ.
ಶಿವೂರ – ಅಫಜಲಪುರ
ಕಲಬುರ್ಗಿ ಜಿಲ್ಲೆ
ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ
ಯುದ್ಧದ ಕಿಡಿ ಈಗ ತೈಲದ ನರನಾಡಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ; ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್‌ನ ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ದೆಹಲಿಯ ಅಡುಗೆಮನೆಯವರೆಗೆ ಪರಿಣಾಮ!
ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಸಂಘರ್ಷ ಈಗ ಒಂದು ದೇಶದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಇರಾನ್ ವಿರುದ್ಧ ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ನಡೆಸಿದ ಸೈನಿಕ ಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಫೆಬ್ರವರಿ ೨೦೨೬ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಸಂಘರ್ಷ, ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಂತರ ಒಪ್ಪಂದದ ಹಂತ ತಲುಪಿದರೂ ಶಾಶ್ವತ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಹಾರ ಇನ್ನೂ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಪರಮಾಣು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ನಿರ್ಬಂಧಗಳು, ಭದ್ರತಾ ಖಾತರಿಗಳು ಮತ್ತು ಹೋರ್ಮುಜ್ ಜಲಸಂಧಿಯ ಮುಕ್ತ ಸಂಚಾರ ಈಗ ಮಾತುಕತೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿವೆ.
ಇದೀಗ ಈ ಸಂಘರ್ಷದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಒಂದು ಜಲಮಾರ್ಗ.
ಹೋರ್ಮುಜ್ ಜಲಸಂಧಿ
ಅಕ್ಟೋಬರ್ ೪ರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ ಸಂಸತ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಬಾಘೆರ್ ಘಾಲಿಬಾಫ್, ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ಮಧ್ಯಂತರ ಒಪ್ಪಂದದ ಏಳು ಷರತ್ತುಗಳು ಈಡೇರಿದ ಬಳಿಕವೇ ಹೋರ್ಮುಜ್ ಅನ್ನು ತೆರೆಯಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಇರಾನ್ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ನಡುವೆ ಪರೋಕ್ಷ ಮಾತುಕತೆ ಮುಂದುವರಿದಿದ್ದರೂ, ಷರತ್ತುಗಳನ್ನು ಯಾವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ದೊಡ್ಡ ಅಡೆತಡೆಯಾಗಿದೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂಕಿ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಆತಂಕವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಕು.
೨೦೨೪ರಲ್ಲಿ ಹೋರ್ಮುಜ್ ಮೂಲಕ ದಿನಕ್ಕೆ ಸರಾಸರಿ ಸುಮಾರು ೨ ಕೋಟಿ ಬ್ಯಾರೆಲ್ ತೈಲ ಸಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಜಾಗತಿಕ ಪೆಟ್ರೋಲಿಯಂ ದ್ರವ ಬಳಕೆಯ ಸುಮಾರು ಐದನೇ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ ಸಮಾನ. ದ್ರವೀಕೃತ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಅನಿಲದ ಜಾಗತಿಕ ಸಾಗಣೆಯಲ್ಲೂ ಸುಮಾರು ಐದನೇ ಒಂದು ಭಾಗ ಈ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಂದರೆ ಇರಾನ್‌ನ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳು ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮದ ಅಲೆಗಳು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮುಂಬೈನ ಷೇರುಪೇಟೆಯವರೆಗೆ, ಅಮೆರಿಕದ ಇಂಧನ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಭಾರತದ ಅಡುಗೆಮನೆಯವರೆಗೆ ತಲುಪಬಹುದು.
ಇಸ್ರೇಲ್‌ಗೆ ಇದು ಕೇವಲ ಯುದ್ಧವಲ್ಲ—ಭದ್ರತೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇರಾನ್‌ನ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಪರಮಾಣು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಮಿತ್ರ ಜಾಲಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಆದರೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.
“ಯುದ್ಧವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬಹುದೇ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ, “ಈ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಗಾಜಾ, ಲೆಬನಾನ್, ಇರಾನ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಮುಂಚೂಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಇಸ್ರೇಲ್‌ಗೆ ಸೈನಿಕ ಹೊರೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಹೊರೆ ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.
ಇದರ ನಡುವೆ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ೨೭, ೨೦೨೬ರಂದು ಇಸ್ರೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಲಿದೆ. ಪ್ರಧಾನಿ ಬೆಂಜಮಿನ್ ನೆತನ್ಯಾಹು ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಭವಿಷ್ಯವೂ ಯುದ್ಧದ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಜನರ ಅಸಮಾಧಾನದೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಡೆದಿದೆ.
ಅಮೆರಿಕ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್, ನೆತನ್ಯಾಹು ಅವರನ್ನು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡದೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಮುರಿದಿದೆ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ; ಆದರೆ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಯುದ್ಧದ ನಡುವೆ ಅಮೆರಿಕ–ಇಸ್ರೇಲ್ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲೂ ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಸೂಚನೆಯಾಗಿದೆ.
ಟ್ರಂಪ್‌ಗೆ ಇರಾನ್ ಯುದ್ಧ ಎಂದರೆ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ—ಮತದಾರನ ಜೇಬಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಈಗ ಜೋ ಬೈಡನ್–ಕಮಲಾ ಹ್ಯಾರಿಸ್ ಆಡಳಿತವಿಲ್ಲ. ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನವೆಂಬರ್ ೨೦೨೬ರಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಮಧ್ಯಂತರ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಲಿದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಇರಾನ್ ಯುದ್ಧ ಟ್ರಂಪ್ ಆಡಳಿತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿರುವಷ್ಟೇ, ಅಮೆರಿಕದ ಮತದಾರರ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಪರೀಕ್ಷೆಯೂ ಆಗಿದೆ.
ಯುದ್ಧ ದೀರ್ಘವಾದರೆ ಸೇನಾ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ತೈಲ ದುಬಾರಿಯಾದರೆ ಸಾರಿಗೆ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಸಾರಿಗೆ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಆಹಾರ, ಕೃಷಿ, ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಸರಕು ಸಾಗಣೆ ವೆಚ್ಚಗಳ ಮೇಲೂ ಒತ್ತಡ ಬರುತ್ತದೆ.
ಅಮೆರಿಕದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಬ್ರೂಕಿಂಗ್ಸ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಜೂನ್ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯೂ ಇದೇ ಅಪಾಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಇರಾನ್ ಯುದ್ಧ ಅಮೆರಿಕದ ಜನರಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿಲ್ಲ; ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಇಂಧನ ಬೆಲೆ, ಹಣದುಬ್ಬರ ಮತ್ತು ಸೇನಾ ವೆಚ್ಚಗಳು ಟ್ರಂಪ್ ಆಡಳಿತದ ಮೇಲೆ ರಾಜಕೀಯ ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಅದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದೆ.
ಅಂದರೆ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್‌ನ ಯುದ್ಧದ ನಿರ್ಧಾರದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಕೊನೆಗೆ ಅಮೆರಿಕದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುಟುಂಬದ ಮಾಸಿಕ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಹೋರ್ಮುಜ್ ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?
ಹೋರ್ಮುಜ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಜಲಸಂಧಿಯಲ್ಲ. ಅದು ಜಾಗತಿಕ ಇಂಧನ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ನರನಾಡಿ.
೨೦೨೬ರ ಫೆಬ್ರವರಿ ೨೮ರಿಂದ ಹೋರ್ಮುಜ್ ಸಂಚಾರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ವ್ಯತ್ಯಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಜೂನ್ ವೇಳೆಗೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ತೈಲ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ದ್ರವೀಕೃತ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಅನಿಲದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೂ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಇಲ್ಲಿ ಮೂರು ಪರಿಣಾಮಗಳು ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಮೊದಲನೆಯದು—ತೈಲದ ಬೆಲೆ. ಪೂರೈಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಬೆಲೆ ಏರುವ ಒತ್ತಡ.
ಎರಡನೆಯದು—ಸಾಗಣೆ ವೆಚ್ಚ. ಹಡಗುಗಳಿಗೆ ಪರ್ಯಾಯ ಮಾರ್ಗ ಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರಯಾಣದ ದೂರ, ವಿಮಾ ವೆಚ್ಚ ಮತ್ತು ಸಾಗಣೆ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.
ಮೂರನೆಯದು—ಹಣದುಬ್ಬರ. ತೈಲ ದುಬಾರಿಯಾದರೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಮತ್ತು ಡೀಸೆಲ್ ಮಾತ್ರ ದುಬಾರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೃಷಿ, ಕಾರ್ಖಾನೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ಉತ್ಪಾದನೆ, ವಿಮಾನಯಾನ, ಸರಕು ಸಾಗಣೆ—ಎಲ್ಲದರ ವೆಚ್ಚಕ್ಕೂ ಅದರ ನೆರಳು ಬೀಳುತ್ತದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಹೋರ್ಮುಜ್‌ನ ಬೀಗ ಕೇವಲ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿರುವ ಬೀಗವಲ್ಲ. ಅದು ಜಾಗತಿಕ ಬೆಲೆಗಳ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿರುವ ಬೀಗ.
ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಇದು ದೂರದ ಯುದ್ಧವಲ್ಲ
ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ.
ಅದು ತೈಲ. ಅದು ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯ. ಅದು ವ್ಯಾಪಾರ. ಅದು ಇಂಧನ ಭದ್ರತೆ. ಅದು ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಭಾರತೀಯರ ಬದುಕು.
ಇಲ್ಲಿ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‌ನ ಅಂಕಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.
ಭಾರತದ ರಷ್ಯಾದಿಂದ ಕಚ್ಚಾ ತೈಲ ಆಮದು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೧೯ ಲಕ್ಷ ಬ್ಯಾರೆಲ್‌ಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಇಳಿದಿದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇರಾಕ್, ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಕುವೈತ್ ಮತ್ತು ಕತಾರ್‌ನಿಂದ ಆಮದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.
ಅಂದರೆ ಭಾರತ ಒಂದೇ ಮೂಲದ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿಲ್ಲ.
ಇದು ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ
ಇಂಧನ ಭದ್ರತೆ ಎಂದರೆ ಹೆಚ್ಚು ತೈಲ ಖರೀದಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಬೇಕಾದರೂ ತೈಲ ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಮತ್ತೊಂದು ಅಪಾಯ: ಹೋರ್ಮುಜ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬಾಬ್ ಅಲ್-ಮಂದಬ್ ಕೂಡ
ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡದ ಮತ್ತೊಂದು ಅಪಾಯ: ಹೋರ್ಮುಜ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬಾಬ್ ಅಲ್-ಮಂದಬ್ ಕೂಡ!
ಇಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಯುದ್ಧದ ಇನ್ನೊಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮುಖ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಪರ್ಷಿಯನ್ ಕೊಲ್ಲಿಯಿಂದ ತೈಲ ಹೊರಬರುವ ಉತ್ತರದ ಬಾಗಿಲು ಹೋರ್ಮುಜ್ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದ ದಕ್ಷಿಣದ ಪ್ರಮುಖ ಬಾಗಿಲು ಬಾಬ್ ಅಲ್-ಮಂದಬ್.
ಈ ಎರಡು ಜಲಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಉಂಟಾದರೆ ಜಾಗತಿಕ ಸಾಗಣೆಗೆ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇರಾನ್ ಬೆಂಬಲಿತ ಹೌತಿ ಪಡೆಗಳು ಯೆಮನ್‌ನ ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರ ತೀರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹಿಡಿತವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಬಾಬ್ ಅಲ್-ಮಂದಬ್ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಬೆಂಬಲಿತ ಯೆಮನ್ ಸರ್ಕಾರ ಹೌತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಸೈನಿಕ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಆರಂಭಿಸುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದೆ.
ಇದರರ್ಥ ಏನು?
ಹೋರ್ಮುಜ್‌ನಲ್ಲಿ ಇರಾನ್–ಅಮೆರಿಕ ಸಂಘರ್ಷ, ಬಾಬ್ ಅಲ್-ಮಂದಬ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೌತಿ–ಸೌದಿ ಸಂಘರ್ಷ—ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾದರೆ, ಜಾಗತಿಕ ಇಂಧನ ಮತ್ತು ಸರಕು ಸಾಗಣೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಎರಡು ಬದಿಯಿಂದ ಒತ್ತಡ ಬರಬಹುದು.
ಇದು ಕೇವಲ ಯುದ್ಧದ ಭೌಗೋಳಿಕ ವಿಸ್ತರಣೆ ಅಲ್ಲ. ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಪಾರದ ನರನಾಡಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡ.
ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಹೌತಿಗಳ ನಿರಂತರ ದಾಳಿ—ಹೊಸ ಅಪಾಯದ ಸೂಚನೆ
ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ಒತ್ತಡ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಅಕ್ಟೋಬರ್ ೩ರಂದು ರಿಯಾದ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಸೌದಿ ಅರಾಮ್ಕೊಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಂದು ಕೇಂದ್ರದ ಮೇಲೆ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಮತ್ತು ಮಾನವರಹಿತ ವಿಮಾನಗಳ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿರುವುದಾಗಿ ಹೌತಿಗಳು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿವೆ. ರಿಯಾದ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೊಗೆ ಮತ್ತು ಬೆಂಕಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷದರ್ಶಿಗಳು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅರಾಮ್ಕೊ ಕೇಂದ್ರದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆದಿರುವುದನ್ನು ಸೌದಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅಥವಾ ಅರಾಮ್ಕೊ ತಕ್ಷಣ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ದೃಢಪಡಿಸಿಲ್ಲ.
ಇದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಯಾನ್ಬು ಸೇರಿದಂತೆ ಸೌದಿ ಇಂಧನ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಮೇಲೂ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿರುವುದಾಗಿ ಹೌತಿಗಳು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಕೆಲವು ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳನ್ನು ತಡೆದಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಸಣ್ಣ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಂದು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಏಕೆಂದರೆ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಕೇವಲ ಒಂದು ದೇಶವಲ್ಲ. ಅದು ವಿಶ್ವದ ಪ್ರಮುಖ ತೈಲ ಉತ್ಪಾದಕ. ಅದರ ಇಂಧನ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರ ಒತ್ತಡ ಉಂಟಾದರೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಮನೋಭಾವವೇ ಬದಲಾಗಬಹುದು.
ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಯಿದೆ.
ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಒಂದು ಕಡೆ ಹೌತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ತನ್ನ ಭದ್ರತಾ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಅಮೆರಿಕ ನೇರವಾಗಿ ಯುದ್ಧದ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮುಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದೆ. ಅಮೆರಿಕ ಸದ್ಯ ಸೌದಿಗೆ ಗುಪ್ತಚರ ಮತ್ತು ಗುರಿ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯಂತಹ ಸಹಾಯ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನೇರ ಸೈನಿಕ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿದೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳಿವೆ.
ಇದರ ಅರ್ಥ ಸ್ಪಷ್ಟ.
ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಮಿತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಈಗ ಕೇವಲ ಅಮೆರಿಕದ ಸೈನಿಕ ಶಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರದೆ ತಮ್ಮದೇ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭದ್ರತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿವೆ.
ರಷ್ಯಾ–ಚೀನಾ–ಇರಾನ್: ಹೊಸ ಶಕ್ತಿಸಮೀಕರಣವೇ?
ಈ ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತಿದೆ.
ಅಮೆರಿಕದ ನೇತೃತ್ವದ ಭದ್ರತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ರಷ್ಯಾ, ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ನಡುವಿನ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಕಾರ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಲಿದೆ?
ಇದನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊಸ ಎರಡು ಬಣಗಳ ಜಗತ್ತು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಸರಳೀಕರಣ.
ಆದರೆ ಶಕ್ತಿಯ ಸಮೀಕರಣ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಇಂಧನ ಬೇಕು. ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಏಷ್ಯಾದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬೇಕು. ಇರಾನ್‌ಗೆ ಪಶ್ಚಿಮದ ಒತ್ತಡದ ನಡುವೆ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಂಬಲ ಬೇಕು. ಈ ಮೂರು ಅಗತ್ಯಗಳು ಒಂದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಭಾರತವೂ ಇಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದೆ.
ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ
ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಕತಾರ್, ಸಂಯುಕ್ತ ಅರಬ್ ಸಂಸ್ಥಾನ ಸೇರಿದಂತೆ ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ದಶಕಗಳಿಂದ ಅಮೆರಿಕದ ಭದ್ರತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಳವಾದ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿವೆ.
ಆದರೆ ನಿರಂತರ ಯುದ್ಧಗಳು ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಿವೆ.
ಒಬ್ಬನೇ ಭದ್ರತಾ ಪಾಲುದಾರನ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಲಂಬನೆ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅಮೆರಿಕದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡೇ ಇರಾನ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೀಗಿತ್ತು: “ಯಾರು ಅಮೆರಿಕದ ಮಿತ್ರ?”
ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬದಲಾಗಿದೆ: “ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಸಹಕರಿಸಬೇಕು?” ಇದು ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದ ಹೊಸ ರಾಜಕೀಯ.
ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಮತೋಲನವೇ ದೊಡ್ಡ ಆಯುಧ
ಭಾರತದ ಪಾಲಿಗೆ ಈ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ಸಮತೋಲನ.
ಇಸ್ರೇಲ್ ಜೊತೆ ರಕ್ಷಣಾ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಸಂಬಂಧಗಳಿವೆ.
ಇರಾನ್ ಜೊತೆ ಇತಿಹಾಸ, ಚಾಬಹಾರ್ ಬಂದರು ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಸಂಪರ್ಕದಂತಹ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿವೆ.
ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ತೈಲ, ವ್ಯಾಪಾರ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ವಲಸಿಗರ ಸಂಬಂಧಗಳಿವೆ.
ರಷ್ಯಾ ಭಾರತದ ಪ್ರಮುಖ ರಕ್ಷಣಾ ಮತ್ತು ಇಂಧನ ಪಾಲುದಾರ.
ಅಮೆರಿಕ ಭಾರತದ ಪ್ರಮುಖ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ರಕ್ಷಣಾ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಾತ್ಮಕ ಪಾಲುದಾರ.
ಹೀಗಾಗಿ ದೆಹಲಿಗೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ದಾರಿ ಅಲ್ಲ.
ಭಾರತದ ನಿಜವಾದ ತಂತ್ರ ಒಂದೇ, ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಸಂಪರ್ಕ.
ಯಾರ ಮೇಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಲಂಬನೆ ಇಲ್ಲ.
ಯುದ್ಧದ ಅಂತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಅದರ ನಂತರದ ಜಗತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಈ ಯುದ್ಧ ಯಾವಾಗ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ: ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಜಗತ್ತು ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ?
ಹೋರ್ಮುಜ್ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಜಾಗತಿಕ ಇಂಧನ ಸರಬರಾಜಿನ ದುರ್ಬಲತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದೆ.
ಬಾಬ್ ಅಲ್-ಮಂದಬ್‌ನ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಜಾಗತಿಕ ಸಾಗಣೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ದುರ್ಬಲ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದಿದೆ.
ಸೌದಿ ಇಂಧನ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಹೌತಿ ದಾಳಿಗಳ ಬೆದರಿಕೆ ತೈಲ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೊಸ ಅಪಾಯದ ಸಂಕೇತ ನೀಡಿದೆ.
ಅಮೆರಿಕದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿ ಯುದ್ಧದ ಬೆಲೆ ಮತ್ತೆ ಚರ್ಚೆಯಾಗಿದೆ.
ಇಸ್ರೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ತೀವ್ರಗೊಂಡಿವೆ.
ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ಭದ್ರತಾ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಚೀನಾ ತನ್ನ ಇಂಧನ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ.
ರಷ್ಯಾ ಏಷ್ಯಾದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅವಲಂಬಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಭಾರತ ತನ್ನ ತೈಲ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವೈವಿಧ್ಯಗೊಳಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಈ ಯುದ್ಧದ ಪರಿಣಾಮ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅದು ಜಗತ್ತಿನ ಶಕ್ತಿಯ ಸಮೀಕರಣದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆ ತಂದಿತು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಬೇಕು.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು
ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಬೆಂಕಿ ಕೇವಲ ಟೆಲ್ ಅವೀವ್, ತೆಹ್ರಾನ್ ಅಥವಾ ಗಾಜಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಅದರ ಹೊಗೆ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್‌ನ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆ. ಅದರ ಬಿಸಿ ಜಾಗತಿಕ ತೈಲ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಅದರ ಅಲೆ ದೆಹಲಿಯ ಇಂಧನ ನೀತಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀಜಿಂಗ್‌ನ ಇಂಧನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಅದರ ಒತ್ತಡ ರಿಯಾದ್‌ನ ತೈಲ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳವರೆಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಅದರ ನೆರಳು ಬಾಬ್ ಅಲ್-ಮಂದಬ್‌ನ ಸಾಗಣೆಯ ಮೇಲೂ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಮತ್ತು ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಮುಂದಿನ ದಶಕದ ಜಾಗತಿಕ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೂ ಬೀಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಹೋರ್ಮುಜ್‌ನ ಬೀಗ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದು ಈಗ ಕೇವಲ ಇರಾನ್‌ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ.
ಅದು ಅಮೆರಿಕದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅದು ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅದು ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅದು ಭಾರತದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅದು ಚೀನಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ—ಇದು ಜಗತ್ತಿನ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಯುದ್ಧದ ಕದನಭೂಮಿ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದಲ್ಲಿರಬಹುದು,ಆದರೆ ಅದರ ನಿಜವಾದ ಪರಿಣಾಮದ ಕದನಭೂಮಿ ವಿಶ್ವದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮೇಜು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಶದ ಜನರ ಬದುಕು.
