– ಪ್ರಶಾಂತ ಕುಲಕರ್ಣಿಉಪನ್ಯಾಸಕರುಸಿಂದಗಿ – ವಿಜಯಪುರ ಜಿಲ್ಲೆ
ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯವಿದ್ದುದರಿಂದ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೇವರ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು ಬರೋಣ ಎಂದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆವರಣಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣವೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ ಆವರಿಸಿತು. ಸುತ್ತಲೂ ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶಾಂತ ವಾತಾವರಣ… ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲೊಂದು ದೈವಿಕ ಕಳೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಒಂದು ಫಲಕ ಬಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು—“ನಿಮ್ಮ ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಗೂ ಪದವಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ.”
ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊರಗಿಡಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ “ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಗೂ ಪದವಿ” ಎಂಬ ಎರಡು ಪದಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಓದಿದಾಗ, ಅದರೊಳಗಿನ ಅರ್ಥ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಕಾಡಿತು. ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊರಗಿಡುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಪದವಿಯನ್ನು ಹೊರಗಿಡುವುದು ಎಂದರೇನು? ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಒಂದು ಸರಳ ಸತ್ಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಳೆಯಿತು—ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ನಾವು ನಮ್ಮ ಹುದ್ದೆ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಹಣ, ಆಸ್ತಿ, ಅಂತಸ್ತು, ಅಧಿಕಾರ ಯಾವುದನ್ನೂ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ನಾವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಭಕ್ತನಾಗಿ.
ನಾವು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, “ನಾನು ಇಂತಹ ಪದವಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ, ಇಷ್ಟು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ, ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಷ್ಟು ಹಣವಿದೆ, ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ಅಂತಸ್ತು ಇದೆ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ಗೌರವವಿದೆ” ಎಂದು ದೇವರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವೇನು? ದೇವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ಪತ್ರ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ದೇವರ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡವನು–ಚಿಕ್ಕವನು ಎಂಬ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹುದ್ದೆಗಿಂತ ನಮ್ಮ ಹೃದಯವೇ ಮುಖ್ಯ.
ಆದರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಪದವಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ವ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ! ಒಂದು ಹುದ್ದೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮಾತನಾಡುವ ಧಾಟಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರ ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನವರನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿನ್ನೆ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಹುದ್ದೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ದೂರ ಇಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ—ಹುದ್ದೆ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಕುರ್ಚಿ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರವೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ.
ಇಂದು ನಾವು ಕುಳಿತಿರುವ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ನಾಳೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇಂದು ನಮ್ಮ ಹೆಸರಿನ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನಾಳೆ ಯಾರಿಗೂ ನೆನಪಿರದೇ ಹೋಗಬಹುದು. ಹಣ ಬರಬಹುದು, ಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ ನಾವು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡೆವು ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ನನಗೆ ಬಹಳ ನಿಜವಾಗಿ ಅನಿಸುವ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ—ಪದವಿ ಇದ್ದಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವರು ಹಲವರಿರುತ್ತಾರೆ; ಪದವಿ ಇಲ್ಲದಾಗಲೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವರು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಿದವರು. ಅಧಿಕಾರ ಇರುವವರೆಗೆ ಸುತ್ತಲೂ ಜನರಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರ ಹೋದ ಮೇಲೂ ಒಂದು ಕರೆ ಮಾಡಿ, “ಹೇಗಿದ್ದೀರಿ?” ಎಂದು ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಕೇಳುವವರು ಇದ್ದರೆ, ಅದು ಹುದ್ದೆಯಿಂದ ಬಂದ ಸಂಬಂಧವಲ್ಲ; ಹೃದಯದಿಂದ ಬಂದ ಸಂಬಂಧ.
ಇದೇ ಮಾತು ಗುರುವಿನ ಬಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಗುರುವಿನ ಬಳಿ ಹೋದಾಗಲೂ ನಮ್ಮ ಪದವಿ, ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಹಣ, ಅಂತಸ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಾರದು. “ನಾನು ಇಷ್ಟು ಓದಿದ್ದೇನೆ, ಇಷ್ಟು ಸಾಧಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಇಷ್ಟು ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, “ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ” ಎಂಬ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಗುರುವಿನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಾಗ ಮಾತ್ರ ಜ್ಞಾನ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ.
ತುಂಬಿದ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ತುಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ “ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು” ಎನ್ನುವ ಅಹಂಕಾರ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಸ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಜಾಗವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಪದವಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಗುರುವಿನ ಮುಂದೆ ಶಿಷ್ಯನೇ. ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೂ ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು ಇನ್ನೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಪದವಿ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯವಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ಗುರುವಿನ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ವಿನಯವೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಪರಿಚಯ.
ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಇದು ನಿಜ. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕನಿಗೆ ಒಂದು ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ತರಗತಿಯ ಹೊರಗೆ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ತನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ, “ನಾನು ಶಿಕ್ಷಕ, ನೀನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ” ಎನ್ನುವ ಅಂತರವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾದಾಗ ಶಿಕ್ಷಕನ ನಿಜವಾದ ದೊಡ್ಡತನ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನ ಕೊಡುವುದು ಶಿಕ್ಷಕನ ಕರ್ತವ್ಯ; ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಶಿಕ್ಷಕನ ಮಾನವೀಯತೆ.
ಹಾಗೆಯೇ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ನಾವು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಪದವಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ—ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಗಂಡ, ಹೆಂಡತಿ, ಹಿರಿಯ, ಕಿರಿಯ… ಆದರೆ ಸಂಬಂಧಗಳು ಪದವಿಯಿಂದ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಗೌರವದಿಂದ, ಪರಸ್ಪರ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಂದ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.
ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಕಂಡ ಆ ಒಂದು ಸಾಲು ಈಗ ನನಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಫಲಕದ ಮಾತಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನನ್ನೇ ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊರಗಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಹೊರಗಿಡುತ್ತೇವೆಯೇ?
ಪದವಿಯನ್ನು ಹೊರಗಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ “ನಾನು” ಎನ್ನುವ ಭಾವವನ್ನು ಹೊರಗಿಡುತ್ತೇವೆಯೇ?
ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊರಗಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ ಗರ್ವವನ್ನು ಹೊರಗಿಡುತ್ತೇವೆಯೇ?
ಬಹುಶಃ ದೇವರ ಮುಂದೆ ನಾವು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಾದದ್ದು ಇಷ್ಟೇ—ಒಂದು ಸರಳ ಮನಸ್ಸು, ಸ್ವಲ್ಪ ವಿನಯ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ.
ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಭಕ್ತನಾಗಿ ಹೋಗೋಣ. ಗುರುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿ ಹೋಗೋಣ. ಹಿರಿಯರ ಮುಂದೆ ವಿನಯದಿಂದ ನಿಲ್ಲೋಣ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಮುಂದೆ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ನಿಲ್ಲೋಣ.
ಏಕೆಂದರೆ ಪದವಿ ನಮಗೆ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡಬಹುದು; ವಿನಯ ಮಾತ್ರ ಗೌರವ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಹಣ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಜನರನ್ನು ಸೇರಿಸಬಹುದು; ಮಾನವೀಯತೆ ಮಾತ್ರ ಅವರನ್ನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಉಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಆ ದಿನ ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದ ಹೊರಬರುವಾಗ ಆ ಫಲಕದ ಮಾತು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಯಿತು—“ನಿಮ್ಮ ಚಪ್ಪಲಿ ಹಾಗೂ ಪದವಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ.”
ಆ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ನನಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿತು—ದೇವರ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ನಮ್ಮ ಪದವಿಯಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಭಕ್ತಿ. ಗುರುವಿನ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲ, ಕಲಿಯುವ ಮನಸ್ಸು. ಮನುಷ್ಯರ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ನಮ್ಮ ಅಂತಸ್ತಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ನಡೆನುಡಿ.
ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಲಿ ಬಿಚ್ಚುವುದು ಒಂದು ಆಚರಣೆ. ಆದರೆ ‘ನಾನು’ ಎನ್ನುವ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವುದು ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ.
ಕೊನೆಗೆ ಬದುಕು ನಮಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಲಿ, ಆ ಎತ್ತರ ನಮ್ಮ ತಲೆ ಎತ್ತಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಲೆ ಬಾಗಿಸುವ ವಿನಯವನ್ನು ಕಲಿಸಿದಾಗಲೇ ಅದರ ಅರ್ಥ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ.
ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊರಗಿಟ್ಟರೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದು;
ಆದರೆ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟಾಗ ಮಾತ್ರ ದೇವರ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದು.
ಮುಂದೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವಾಗ ಚಪ್ಪಲಿ ಬಿಚ್ಚುವ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ‘ನಾನು’ ವನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಿಗಿಡೋಣ.
ದೇವರ ಮುಂದೆ ಭಕ್ತರಾಗೋಣ..
ಗುರುವಿನ ಮುಂದೆ ಶಿಷ್ಯರಾಗೋಣ..
ಮನುಷ್ಯರ ಮುಂದೆ ಮನುಷ್ಯರಾಗೋಣ.
ಅದೇ ಬಹುಶಃ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ದೊಡ್ಡತನ.
ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ಲೇಖಕರಿಂದ ಕೃತಜ್ಞತೆಯೋಲೆ
ಮಾನ್ಯ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಇಂದುಶೇಖರ ಸರ್..
ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷದ ಸಂಗತಿಯೋ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಓದಿ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, “ಈ ಬರಹಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ತಲುಪಬೇಕು” ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ.
ನನ್ನ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟು “ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ” ಎಂಬ ಲೇಖನ ಮಾಲಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿ ವಾರವೂ “ಉದಯರಶ್ಮಿ” ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿರುವ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಶ್ರೀ ಇಂದುಶೇಖರ ಮಣುರ ಸರ್ ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದಾಳದ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು.
ಸರ್, ನೀವು ನೀಡಿರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಂಕಣ ಬರೆಯುವ ಅವಕಾಶವಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳಿಗೆ ಒಂದು ವೇದಿಕೆ, ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಒಂದು ವಿಳಾಸ, ನನ್ನ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ತಲುಪುವ ಒಂದು ದಾರಿ ನೀಡಿದ್ದೀರಿ.
ಬರೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ತನ್ನ ಮಾತು ಯಾರಿಗಾದರೂ ತಲುಪಬೇಕು, ತನ್ನ ಒಂದು ಸಾಲಾದರೂ ಯಾರದೋ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕು, ತನ್ನ ಒಂದು ಚಿಂತನೆಯಾದರೂ ಯಾರದೋ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಆಸೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಆಸೆಗೆ ನೀವು ಇಂದು ಒಂದು ಸುಂದರ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೀರಿ.
ನನ್ನ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಗಳಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾನು ಸದಾ ಋಣಿಯಾಗಿರುತ್ತೇನೆ.
ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಸಂಪಾದಕರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ, ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು “ನೀವು ಬರೆಯಿರಿ… ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಓದುಗರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತೇವೆ” ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ. ಆ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ಅದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದೆ.
“ಉದಯರಶ್ಮಿ”ಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ “ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ”ದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಕೇವಲ ಬರವಣಿಗೆಯ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯವಲ್ಲ; ನನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕ್ಷಣ.
ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ಬರೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲಿನ ಹಿಂದೆಯೂ ನಿಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗದಂತೆ, ಓದುಗರ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಗೌರವ ನೀಡುವಂತೆ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗುವಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗುವಂತೆ ಬರೆಯುವುದು ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.
ಸರ್, ನೀವು ತೆರೆದಿರುವ ಈ ಬಾಗಿಲು ನನಗೆ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ—ಒಂದು ಪ್ರೇರಣೆ. ನೀವು ನೀಡಿರುವ ಈ ವೇದಿಕೆ ನನಗೆ ಒಂದು ಗೌರವ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ—ಒಂದು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ.
ನನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳ ಪಯಣಕ್ಕೆ ನೀವು ನೀಡಿದ ಈ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾರೆ.
ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸರ್..
ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವೇ ನನ್ನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಬಲ.
ನಿಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವೇ “ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ”ದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ.
ತಮ್ಮವ..
– ಪ್ರಶಾಂತ ಚಿದಂಬರ ಕುಲಕರ್ಣಿ
“ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ” ಅಂಕಣ ಕುರಿತು ಒಂದಷ್ಟು..
ಮಾನ್ಯ ಓದುಗ ಬಂಧುಗಳೆ..
’ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ’ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಲಾಗದ ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೆ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದ ನೋವುಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸಂತೋಷಗಳೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಕಾಣಬಹುದು; ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೂ ಒಂದು ಪ್ರಪಂಚವೇ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ.
ಆ ಮನಸ್ಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾತನಾಡಬೇಕು, ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಹಂಬಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದೇ “ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ.”
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಮಾತು ನಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಾಲು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಘಟನೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಅಪರಿಚಿತನ ಅನುಭವವೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗಬಹುದು. ಅಂತಹ ಒಂದು ಮಾತು, ಒಂದು ಚಿಂತನೆ, ಒಂದು ಅನುಭವ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರ ಬದುಕಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗಲಿ ಎಂಬುದೇ “ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ”ದ ಮೊದಲ ಉದ್ದೇಶ.
ಇಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಗ್ಗೆ, ಮಕ್ಕಳ ಕನಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಪೋಷಕರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಶಿಕ್ಷಕರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡೋಣ. ಸಂಬಂಧಗಳ ಬೆಲೆ ಅರಿಯೋಣ. ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೇರುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಯುವಜನತೆಯ ಕನಸು ಮತ್ತು ಸವಾಲುಗಳ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸೋಣ. ಸಮಾಜದ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸೋಣ. ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕೋಣ. ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ನಾವೇ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ.
ಈ ಅಂಕಣದ ಮೂಲಕ ಓದುಗರನ್ನು ಕೇವಲ ಓದುಗರಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಈ ಪಯಣದ ಸಹಪಯಣಿಕರಾಗಿ ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, ನೀವು ಕಂಡ ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಿದ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಚಾರ, ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವದಿಂದ ಕಲಿತ ಒಂದು ಜೀವನಪಾಠ—ಇವೆಲ್ಲವೂ “ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ”ದ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗಬಹುದು.
ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಪಥಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದೆ. ಇದು ಒಬ್ಬನ ಧ್ವನಿಯಾಗದೆ, ಅನೇಕ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಾಗಲಿ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಆಶಯ.
ಯಾರಾದರೂ ನಿರಾಶೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಭರವಸೆ ಸಿಕ್ಕರೆ…
ಯಾರಾದರೂ ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಚಿಂತನೆ ಮೂಡಿದರೆ…
ಯಾರಾದರೂ ಸಂಬಂಧದ ಬೆಲೆ ಅರಿತುಕೊಂಡರೆ…
ಯಾರಾದರೂ ಪುಸ್ತಕದ ಕಡೆಗೆ ಮರಳಿದರೆ…
ಯಾರಾದರೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಲು ಕೈ ಚಾಚಿದರೆ…
ಆ ಕ್ಷಣವೇ “ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ”ದ ಸಾರ್ಥಕತೆ.
ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಬೆಸೆದುಕೊಳ್ಳಲು…
ಪ್ರತಿ ವಾರ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.
ನಾನು ಮಾತ್ರ ನಡೆಯುವುದಲ್ಲ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆಯೋಣ.
ಒಂದಿಷ್ಟು ಚಿಂತಿಸೋಣ.
ಒಂದಿಷ್ಟು ಬದಲಾಗೋಣ.
ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬೆಳಕಾಗೋಣ.
ಇದು “ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ”
ಬದುಕನ್ನು ನೋಡುವ ಒಂದು ಸರಳ ಪ್ರಯತ್ನ…
ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯ ಪಯಣ…
ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದರೂ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ಸಾಗುವ ಒಂದು ಪಥ.. “ಪ್ರಶಾಂತ ಪಥ”
– ಪ್ರಶಾಂತ ಚಿದಂಬರ ಕುಲಕರ್ಣಿ
ಉಪನ್ಯಾಸಕರು
