– ಆಕಾಶ ರೋಡಗಿ
ಶಿವೂರ – ಅಫಜಲಪುರ
ಕಲಬುರ್ಗಿ ಜಿಲ್ಲೆ
ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ
ಜಾಗತಿಕ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಮಿತ್ರರೂ ಇಲ್ಲ, ಶಾಶ್ವತ ಶತ್ರುಗಳೂ ಇಲ್ಲ; ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರುವುದು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ಹಳೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಇಂದಿನ ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದಿದೆ.
ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಗಡಿಗಳು ಬದಲಾಗದಿದ್ದರೂ, ಶಕ್ತಿಯ ಸಮೀಕರಣಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಒಮ್ಮೆ ವಿಶ್ವದ ಭದ್ರತೆ, ಆರ್ಥಿಕತೆ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಏಕಧ್ರುವೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಂದು ಬಹುಧ್ರುವೀಯ ವಾಸ್ತವದೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿದೆ.
ಇರಾನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಮೆರಿಕದ ಸಂಘರ್ಷ, ಯೆಮೆನ್ನ ಹೌತಿ ದಾಳಿಗಳು, ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದ ಭದ್ರತಾ ಆತಂಕ, ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದ ಸಾಗಣೆ ಮಾರ್ಗಗಳ ಅಸ್ಥಿರತೆ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಘಟನೆಗಳೆಂದು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಜಾಗತಿಕ ಶಕ್ತಿಯ ಪುನರ್ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರವಿದೆ.
ಒಪ್ಪಂದವಿದ್ದರೂ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲಿದೆ?
ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಟರ್ಕಿ 2026ರ ಆಗಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಮೆಕ್ಕಾ ಜಂಟಿ ರಕ್ಷಣಾ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿವೆ. ಒಪ್ಪಂದದ ಪ್ರಕಾರ, ಮೂರು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಸಶಸ್ತ್ರ ದಾಳಿ ನಡೆದರೆ ಅದನ್ನು ಮೂರರ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವಿದೆ.
ಆದರೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಂದದ ಅಕ್ಷರಕ್ಕಿಂತ ಅದರ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನವೇ ಮುಖ್ಯ. ಯಾವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸೇನೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ? ಯಾರು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದ ನೆರವು ನೀಡುತ್ತಾರೆ? ನೇರ ಸೈನಿಕ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವೇ ಅಥವಾ ಗುಪ್ತಚರ, ವಾಯು ರಕ್ಷಣಾ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ನೆರವೇ? ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನ ಇನ್ನೂ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ ಎಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾದ ಮೇಲಿನ ಹೌತಿ ದಾಳಿಗಳು ಈ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ದೊಡ್ಡ ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿವೆ.
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 19ರಂದು ರಿಯಾದ್ನ ಕಿಂಗ್ ಖಾಲಿದ್ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಸಮೀಪ ಸ್ಫೋಟಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಂಕಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಸೌದಿ ಸರ್ಕಾರ ವಾಯುದಾಳಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿತ್ತು. ಈ ಘಟನೆಗಳು ಸೌದಿ ಭದ್ರತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಠ ಸ್ಪಷ್ಟ: ರಕ್ಷಣಾ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದು ವಿಷಯ; ಅದನ್ನು ಯುದ್ಧದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ.
ಸೌದಿಗೆ ಎದುರಾಗಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ — ರಕ್ಷಣಾ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ
ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವಿದೇಶಿ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಸಂಘರ್ಷವು ದುಬಾರಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದೇ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿದೆ.
ಅಮೆರಿಕ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಟರ್ಕಿ, ಬ್ರಿಟನ್, ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇಶಗಳ ನೆರವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸೌದಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿರುವ ವರದಿಗಳಿವೆ. ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸೌದಿಯ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಪ್ರತಿಬಂಧಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಮೇಲೂ ಒತ್ತಡವಿದೆ ಎಂದು ವರದಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿವೆ.
ಇದರ ಅರ್ಥ ಸೌದಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಅಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಆಮದು ಮಾಡಿದ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ + ಸ್ವದೇಶಿ ನಿರ್ವಹಣೆ + ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರತಿಬಂಧಕ ಸಾಮಗ್ರಿ + ಸ್ವತಂತ್ರ ಗುಪ್ತಚರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ + ತರಬೇತಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆಧುನಿಕ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಇದೇ ಪಾಠ ಭಾರತಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಭಾರತದ ‘ರಣತಂತ್ರದ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ’ ಏಕೆ ಮುಖ್ಯ?
ಭಾರತವು ಅಮೆರಿಕದೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಹೊಂದಿದೆ. ರಷ್ಯಾದೊಂದಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ರಕ್ಷಣಾ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ. ಇಸ್ರೇಲ್ನೊಂದಿಗೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣಾ ಸಹಕಾರವಿದೆ. ಇರಾನ್ನೊಂದಿಗೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿವೆ. ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂಧನ, ವ್ಯಾಪಾರ ಮತ್ತು ವಲಸೆ ಸಂಬಂಧಗಳಿವೆ. ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಕ್ಸ್, ಎಸ್ ಸಿ ಓ, ಕ್ವಾಡ್ ಮುಂತಾದ ವಿಭಿನ್ನ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಭಾರತ ತನ್ನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಇದು ಗೊಂದಲವಲ್ಲ; ಇದು ಬಹುಮುಖಿ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆಯ ಅಗತ್ಯ.
ಜಗತ್ತಿನ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ಬಣದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಂತು ಮತ್ತೊಂದು ಬಣವನ್ನು ಶತ್ರುವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಕಾಲಕ್ಕಿಂತ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದೊಂದಿಗೆ ವಿಷಯಾಧಾರಿತವಾಗಿ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸುವ ಕಾಲ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿದೆ.
ಭಾರತದ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಯಾರಾದರೂ ಬಂದು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು. ಭಾರತವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು.
ಆತ್ಮನಿರ್ಭರತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆ ಅಲ್ಲ
ಆತ್ಮನಿರ್ಭರ ಭಾರತ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ದೇಶೀಯವಾಗಿ ಬಂದೂಕು ಅಥವಾ ಕ್ಷಿಪಣಿ ತಯಾರಿಸುವುದಲ್ಲ. ಸೆಮಿಕಂಡಕ್ಟರ್ನಿಂದ ಡ್ರೋನ್ವರೆಗೆ, ಎಂಜಿನ್ನಿಂದ ರಾಡಾರ್ವರೆಗೆ, ಸೈಬರ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯವರೆಗೆ—ಸಂಪೂರ್ಣ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು.
ಯುದ್ಧದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೇಶದಿಂದ ಬಿಡಿಭಾಗ ಬರದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶದ ಕಾರ್ಖಾನೆ ನಿಂತುಹೋಗುವಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಭದ್ರತೆಯಲ್ಲ.
ಇಂದು ಜಗತ್ತು ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಪಾಠವೇನೆಂದರೆ—ಆಯುಧ ಖರೀದಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕಿಂತ ಆಯುಧದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿರುತ್ತದೆ.
ಸುಂಕದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ
ಇದೇ ತತ್ವ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.
ವಿದೇಶಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಸುಂಕ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರೆ ದೇಶೀಯ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಒಂದು ರಕ್ಷಣಾ ಗೋಡೆ ಸಿಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಗೋಡೆಯ ಒಳಗೆ ಕಾರ್ಖಾನೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾರ್ಖಾನೆಗಾಗಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಬೇಕು, ನೀರು ಬೇಕು, ಭೂಮಿ ಬೇಕು, ಬಂದರು ಬೇಕು, ರಸ್ತೆ ಬೇಕು, ರೈಲು ಬೇಕು, ಕೌಶಲ್ಯ ಬೇಕು, ಹಣಕಾಸು ಬೇಕು, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೇಕು ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬೇಕು.
ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಸುಂಕ’ ಒಂದು ಸಾಧನವಾಗಬಹುದು; ಕೈಗಾರಿಕಾ ನೀತಿಯ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಭಾರತವು ಜಾಗತಿಕ ಉತ್ಪಾದನಾ ಕೇಂದ್ರವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಕೇವಲ ಚೀನಾದಿಂದ ಆಮದು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಗುರಿ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚೀನಾದಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವ ಜಾಗತಿಕ ಪೂರೈಕೆ ಸರಪಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಯಾವ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯಲಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ.
ಡೆಟ್ರಾಯಿಟ್ನ ಪಾಠ
ಒಮ್ಮೆ ಅಮೆರಿಕದ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಶಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದ ಡೆಟ್ರಾಯಿಟ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಕಾರು ಉದ್ಯಮದ ಪತನವೆಂದು ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪು. ಅದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೈಗಾರಿಕಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಬದಲಾಗಬೇಕೆಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆ.
ಭವಿಷ್ಯದ ವಾಹನ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಎಂಜಿನ್, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಲೋಹವಲ್ಲ. ಅದು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್, ಬ್ಯಾಟರಿ, ಸೆಮಿಕಂಡಕ್ಟರ್, ಸಂವೇದಕ, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಮತ್ತು ರೋಬೋಟಿಕ್ಸ್ಗಳ ಸಂಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾರತವು ‘ನಾವು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತೇವೆ’ ಎಂಬ ಹಳೆಯ ಮಾದರಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಹೋಗಬೇಕು.
‘ನಾವು ಭವಿಷ್ಯದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತೇವೆ’ ಎಂಬ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಬೇಕು.
ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಭಾರತದ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯವರೆಗೆ
ಹೌತಿ ದಾಳಿಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಕೇವಲ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ ಅಥವಾ ಯೆಮೆನ್ಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಂಪು ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಬಾಬ್ ಅಲ್-ಮಂದಬ್ ಮೂಲಕ ಸಾಗುವ ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆ ಉಂಟಾದರೆ ಹಡಗುಗಳು ಪರ್ಯಾಯ ಮಾರ್ಗ ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಿಂದ ಸಮಯ, ವಿಮೆ ಮತ್ತು ಸಾಗಣೆ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚಬಹುದು.
ಇಂಧನದ ಬೆಲೆ ಏರಿದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಕೈಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಸಾರಿಗೆವರೆಗೆ, ಸಾರಿಗೆಯಿಂದ ಆಹಾರ ವಸ್ತುಗಳವರೆಗೆ ತಲುಪಬಹುದು.
ಅಂದರೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದ ಯುದ್ಧವು ದೂರದ ದೇಶದ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ. ಅದರ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಭಾರತದ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್ನಲ್ಲೂ, ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲೂ, ಬಂದರಲ್ಲೂ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುಟುಂಬದ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲೂ ಕೇಳಿಸಬಹುದು.
ಭಾರತದ ಮುಂದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು
ಭಾರತದ ಮುಂದೆ ಮೂರು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವೆ.
ಮೊದಲನೆಯದು — ಇಂಧನ ಭದ್ರತೆ: ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು ದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಅವಲಂಬನೆ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಬಹುದು. ಪೂರೈಕೆ ಮೂಲಗಳನ್ನು ವೈವಿಧ್ಯಗೊಳಿಸಬೇಕು.
ಎರಡನೆಯದು — ರಕ್ಷಣಾ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ: ವಿದೇಶಿ ಸಹಕಾರ ಅಗತ್ಯವಾದರೂ, ನಿರ್ಣಾಯಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾವಲಂಬನೆ ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು.
ಮೂರನೆಯದು — ಉತ್ಪಾದನಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ: ಜಾಗತಿಕ ಪೂರೈಕೆ ಸರಪಳಿಗಳು ಮರುಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಆದರೆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಫಲವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಬಹುದು.
ಜಗತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ; ಭಾರತವೂ ಬದಲಾಗಬೇಕು
ಒಮ್ಮೆ ವಿಶ್ವ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಮತ್ತು ಮಾಸ್ಕೋ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಂತರ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಕೇಂದ್ರಿತ ಏಕಧ್ರುವೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬಲವತ್ತಾಯಿತು. ಈಗ ಚೀನಾ, ಭಾರತ, ರಷ್ಯಾ, ಯುರೋಪ್, ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯ ಮತ್ತು ಗ್ಲೋಬಲ್ ಸೌತ್ನ ವಿವಿಧ ಶಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿವೆ.
ಇದು ಯಾರ ಜಯ, ಯಾರ ಸೋಲು ಎಂಬ ಸರಳ ಆಟವಲ್ಲ
ಇದು ಯಾರ ಬಳಿ ಆರ್ಥಿಕ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ? ಯಾರ ಬಳಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಇದೆ? ಯಾರ ಬಳಿ ಇಂಧನ ಇದೆ? ಯಾರ ಬಳಿ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ ಇದೆ? ಯಾರ ಬಳಿ ರಕ್ಷಣಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದೆ? ಮತ್ತು ಯಾರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಯುಗ.
ಈ ಹೊಸ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಶತ್ರುವೆಂದು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಂಟಿಯಾಗುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ.
ಸ್ನೇಹ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗಿರಲಿ; ಆದರೆ ಅವಲಂಬನೆ ಬೇಡ.
ಭಾರತದ ಮುಂದಿನ ದಾರಿ ಇದೇ ಆಗಬೇಕು
ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಿಂತ ವಿವೇಕ, ಘೋಷಣೆಗಿಂತ ಉತ್ಪಾದನೆ, ಆಮದುಗಿಂತ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ ಮತ್ತು ಬಣ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕಿಂತ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಮುಖ್ಯ.
ಜಗತ್ತು ಇಂದು ನಮಗೆ ಒಂದು ಕಠಿಣ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತಿದೆ: ಮುರಿದ ಒಪ್ಪಂದದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮಾತಿಗಿಂತ ಸ್ವಂತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಘೋಷಣೆಗಿಂತ ಉತ್ಪಾದನಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇ ದೇಶವನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸಿದ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವದೇಶಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವೇ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಭಾರತದ ಗುರಿ ಕೇವಲ ‘ವಿಶ್ವಗುರು’ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯಾಗಬಾರದು.
ವಿಶ್ವದ ಯಾವುದೇ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲೂ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ ಆರ್ಥಿಕ, ತಾಂತ್ರಿಕ, ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಭಾರತ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವುದು—ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ಅರ್ಥ.
