ಲೇಖನ
– ಡಾ. ರಾಜಶೇಖರ ನಾಗೂರ
ಸಂಚಾಲಕರು
ನಮ್ಮ ಕಥಾ ಅರಮನೆ
ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ
ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಒಬ್ಬರ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಬೇಕಾದ ಭಾವನೆ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳು ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಪುಣೆಯ ಲೋಹಗಡದಲ್ಲಿ ಕೆತನ್ ಪ್ರಕರಣವಾಗಲಿ, ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ರಾಜಾ ರಘುವಂಶಿ–ಸೋನಂ ಪ್ರಕರಣವಾಗಲಿ, ಆ ಬೆಳಕನ್ನೇ ಕತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿವೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಿಡಿದವರು, ಮದುವೆಯ ಕನಸು ತೋರಿಸಿದವರು, ಕೊನೆಗೆ ಅದೇ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಆಯುಧವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಆರೋಪಗಳಿರುವ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಸಮಾಜವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ನೋಯಿಸಿವೆ. ಇಂತಹ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪು ಬರುವವರೆಗೆ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವು ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತವೆ.
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು, ತನ್ನ ನಾಳೆಯನ್ನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕೈಗಳು ಮೋಸದ ಬಲೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಸಾಯುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದೇಹವಲ್ಲ, ಒಂದು ತಾಯಿಯ ನಗು, ಒಬ್ಬ ತಂದೆಯ ಹೆಮ್ಮೆ, ಒಂದು ಮನೆಯ ಭವಿಷ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಮೇಲಿನ ಮತ್ತೊಂದು ನಂಬಿಕೆಯೂ ಸಾಯುತ್ತದೆ.
ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಮೋಸ ನಡೆದರೆ ಮತ್ತೆ ಬದುಕಬಹುದು. ಪ್ರೀತಿ ಕೈತಪ್ಪಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಜೀವ ಕಳೆದುಹೋದರೆ ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಹಿಂಸೆ ಅಥವಾ ಅಪರಾಧವು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿರುದ್ಧದ ದ್ರೋಹವಲ್ಲ ಅದು ಮಾನವೀಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ದ್ರೋಹ.
ಈ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎಲ್ಲ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲ ಪುರುಷರನ್ನಾಗಲಿ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪು. ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವವರು ಬಹುಮಂದಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು. ಆದರೆ ಕೆಲವರ ಕ್ರೂರ ಕೃತ್ಯಗಳು ಆ ಪವಿತ್ರ ಭಾವನೆಗೆ ಕಳಂಕ ತರುತ್ತವೆ. ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಲಿಂಗವಿಲ್ಲ, ಅಪರಾಧಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇದೆ.
ಇಂದು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಯುವಕ ಮತ್ತು ಯುವತಿ ನೆನಪಿಡಬೇಕಾದ ಒಂದು ಸತ್ಯವಿದೆ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಜೀವವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತದೆ. ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಮೋಸ, ಬೆದರಿಕೆ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಅಥವಾ ಹಿಂಸೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಹೆಸರು ಕೊಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಬ್ಬ ಮಗ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬಾರದಾಗ ಅವನ ಕೊಠಡಿಯ ಮೌನವೇ ತಾಯಿಯ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಭಾಷೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ತಂದೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಶೂನ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಬ್ಬವೂ ಒಂದು ನೋವಿನ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ನಷ್ಟವನ್ನು ಯಾವ ಶಿಕ್ಷೆಯೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರಿಪಡಿಸಲಾರದು.
ಪ್ರೀತಿ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಪದ. ಅದನ್ನು ಮುಖವಾಡವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಯಾರ ಜೀವವನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜೀವ ನಾಶವಾಗುವ ಸಮಾಜವಲ್ಲ, ಜೀವ ಅರಳುವ ಸಮಾಜವನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದಿಗೂ ಸಮಾಧಿಯ ದಾರಿಯಾಗಬಾರದು. ಅದು ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯಾಗಬೇಕು.
