ಬದುಕು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ, ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವುದು ಇಂದಿನ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ. ಅದನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗೌರವದಿಂದ ಬದುಕುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜೀವನ.
– ಪ್ರೊ. ಪ್ರಶಾಂತ ಚಿದಂಬರ ಕುಲಕರ್ಣಿ.
ಉಪನ್ಯಾಸಕರು
ಸಿಂದಗಿ – ವಿಜಯಪುರ ಜಿಲ್ಲೆ
ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ
ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆಸೆಗಳಿಗೇನೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಬಡವರಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಮೂಲಭೂತ ಅಗತ್ಯಗಳೇ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಎರಡರ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು, ಆಸೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಾ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಬದುಕುವ ದೊಡ್ಡ ವರ್ಗವೇ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗ.
ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಬದುಕು ಒಂದು ರೀತಿಯ ತ್ರಿಶಂಕು ಸ್ಥಿತಿ. ಆರಕ್ಕೇರಲಾಗದು, ಮೂರಕ್ಕಿಳಿಯಲಾಗದು. ದೊಡ್ಡ ಕನಸು ಕಾಣುವುದಕ್ಕೂ ಭಯ, ಸಣ್ಣ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗಬಹುದಾದ ಸೋಲು, ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ನಷ್ಟಗಳ ಭಯವೂ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಜೀವನದ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಆತಂಕಗಳ ನಡುವೆಯೇ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರ ದೊಡ್ಡ ದೌರ್ಬಲ್ಯವೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿಗಿಂತ ಬೇರೆಯವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ನೀಡುವುದು. ನಾಲ್ಕು ಜನ ಏನೆನ್ನುತ್ತಾರೆ? ಬಂಧುಗಳು ಏನೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗೌರವ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಿರ್ಧಾರದ ಹಿಂದೆಯೂ ಇರುತ್ತವೆ. ನಾವು ಧರಿಸುವ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಖರೀದಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳವರೆಗೆ, ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕುಟುಂಬದ ಸಮಾರಂಭಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿಯೂ ಬೇರೆಯವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರು ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ತಾವೇ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆಯವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು.
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ತಮ್ಮ ಸಂಪಾದನೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳ ಬಂದ ದಿನದಿಂದ ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳದವರೆಗೆ ಒಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಬದುಕು. ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ, ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲಾ ಶುಲ್ಕ, ದಿನಸಿ, ವಿದ್ಯುತ್ ಬಿಲ್, ವಾಹನದ ಕಂತು, ಸಾಲದ ಬಡ್ಡಿ, ಔಷಧೋಪಚಾರ ಹೀಗೆ ಖರ್ಚುಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮುಗಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಸ್ವಂತ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಜಾಗವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ಖರೀದಿಸಬೇಕೆಂದರೂ ಎರಡು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ಮುಂದೂಡುತ್ತಾ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹಣ ಉಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಆದರೆ ಇದೇ ಉಳಿತಾಯದ ಮನೋಭಾವ ಅತಿಯಾದಾಗ ಬದುಕಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಮರೆಯುವ ದುರಂತ!
ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರಿಗೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸದಾ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆತಂಕವಿರುತ್ತದೆ. ನಾಳೆ ಉದ್ಯೋಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು? ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಏನಾಗಬಹುದು? ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ಜೀವನ ಹೇಗೆ ಸಾಗಬಹುದು? ಆರೋಗ್ಯ ಕೈಕೊಟ್ಟರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.
ಭವಿಷ್ಯದ ಭದ್ರತೆಗಾಗಿ ಹಣ ಉಳಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾಳೆಯ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಬದುಕು ನಾಳೆಗೆ ಖಚಿತವಾದ ಭರವಸೆ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾವು ಇಂದಿನ ಬದುಕನ್ನೆಲ್ಲ ನಾಳೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದೂಡುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗಬೇಕೆಂದರೆ ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ಹೋಗೋಣ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಇಷ್ಟವಾದ ವಸ್ತು ಖರೀದಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಉಳಿಸೋಣ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ ಮುಗಿದ ನಂತರ ನೋಡೋಣ ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ ಮುಂದೂಡುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ಬದುಕಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಕೈತಪ್ಪಿಹೋಗುತ್ತವೆ.
ಮಕ್ಕಳ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಪೋಷಕರ ಭಯವೇ ತಡೆಗೋಡೆಯಾಗಬಾರದು!
ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಷ್ಟಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬರಬಾರದು ಎಂಬುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪೋಷಕರ ಆಶಯ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸಲು ಹಗಲಿರುಳು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಅತಿಯಾದ ಕಾಳಜಿಯೇ ಅವರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇರಬಹುದು. ಕ್ರೀಡೆ, ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಗೀತ, ವಿಜ್ಞಾನ, ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಪೋಷಕರು ಮೊದಲು ಉದ್ಯೋಗದ ಭದ್ರತೆ, ನಂತರ ಆಸಕ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮುಂದೂಡುತ್ತಾರೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗಬೇಕು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಇರಬೇಕು, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರುತ್ತವೆ.
ಪೋಷಕರ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ ಮುಖ್ಯವೇ ಸರಿ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿನ ಕನಸೂ ಒಂದೇ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೋಲುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಸೋಲಿನ ಭಯದಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೇ ಮಾಡದಿರುವುದು ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಸೋಲು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬೆಳೆಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯ.
ತೋರಿಕೆಯ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಬಳಕೆಯಾಗದ ಐಷಾರಾಮಿ ವಸ್ತುಗಳು!
ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜೀವನಶೈಲಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಆಸೆ ಇರುತ್ತದೆ. ದುಬಾರಿ ಬೈಕ್, ಕಾರು, ದೊಡ್ಡ ಟಿ.ವಿ., ಆಧುನಿಕ ಗೃಹೋಪಯೋಗಿ ವಸ್ತುಗಳು ಹೀಗೆ ಹಲವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಂತಿನ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಖರೀದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸುವುದರಿಂದ ಸಿಗುವ ಸಂತೋಷಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆಯವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಮನೋಭಾವವೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ದುಬಾರಿ ತಟ್ಟೆ, ಲೋಟ, ಬೆಳ್ಳಿಯ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಶೋಕೇಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ ಹಾಳಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಮುರಿದುಹಾಕುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ವಿಶೇಷ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕಾಗಿ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ವಿಶೇಷ ಸಂದರ್ಭ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಖರೀದಿಸುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ!
ವಸ್ತುಗಳು ನಮ್ಮ ಬಳಕೆಗೆ ಇರುವುದೇ ಹೊರತು ಕೇವಲ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಲ್ಲ. ನಾವು ಖರೀದಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳಿಂದ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಆನಂದವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.
ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು; ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಆಸ್ತಿ ಮಾಡುವವರು ಕಡಿಮೆ!
ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಜನರ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕನಸು ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಮತ್ತು ಒಂದಿಷ್ಟು ನಿವೇಶನ ಹೊಂದುವುದು. ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ದುಡಿದು ಹಣ ಉಳಿಸಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ, ಜಮೀನು ಖರೀದಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಿವೇಶನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಆಸ್ತಿ ಹಂಚಿಕೆ, ಕುಟುಂಬದ ಕಲಹ, ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ವ್ಯಾಜ್ಯ, ಬಂಧುಗಳ ನಡುವಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ನನಗೆ ಪರಿಚಿತ ಕುಟುಂಬವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗಿದ್ದ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ನಿವೃತ್ತಿ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರು. ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಉಳಿಸಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿವೇಶನವನ್ನೂ ಖರೀದಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆ ನಿವೇಶನ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿತು. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಉಳಿಸಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಖರೀದಿಸಿದ ನಿವೇಶನ ಕೈತಪ್ಪಬಾರದು ಎಂಬ ಹಠ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿತು.
ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆರೋಗ್ಯವೂ ಹದಗೆಡತೊಡಗಿತು. ಈ ನಡುವೆ ಪತ್ನಿಯೂ ನಿಧನರಾದರು. ಆದರೂ ನಿವೇಶನದ ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಮೋಹ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ವ್ಯಾಜ್ಯದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಪದೇಪದೇ ಅಲೆದಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ಅವರು ನಿಧನರಾದರು. ವಿದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬರಲಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು. ನಂತರ ತಿಳಿದುಬಂದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆ ಮನೆ, ನಿವೇಶನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನಿವೃತ್ತಿಯ ನಂತರ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಅವಕಾಶಗಳಿದ್ದರೂ, ಒಂದು ನಿವೇಶನದ ವ್ಯಾಮೋಹದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಆ ಹಿರಿಯರ ಬದುಕು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಪಾಠವಾಗಬೇಕು. ಆಸ್ತಿ ಸಂಪಾದಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆಸ್ತಿಗಿಂತ ಆರೋಗ್ಯ, ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳು ದೊಡ್ಡವು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.
ಇಂದು ಅನೇಕ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು ತಾವು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ. ಕೆಲವು ಮನೆಗಳು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಭೂತಬಂಗಲೆಗಳಂತಾಗಿವೆ. ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಕನಸು ನನಸಾದರೂ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಆ ಸಾಧನೆಯ ಅರ್ಥವೇನು?
ಸಂಬಂಧಗಳಿಗಿಂತ ಆಸ್ತಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಬಾರದು!
ಕುಟುಂಬವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರ ಗುಂಪಲ್ಲ. ಅದು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ನೆಲೆ. ಆದರೆ ಆಸ್ತಿ ಹಂಚಿಕೆ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳೇ ಮುರಿದುಬೀಳುತ್ತವೆ. ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬದುಕಿದವರು ಆಸ್ತಿಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಶತ್ರುಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹಿರಿಯರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಗಳಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಉದಾರತೆಗಿಂತ ಸ್ವಾರ್ಥವೇ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ.
ಆಸ್ತಿ ಉಳಿಯಬಹುದು, ಹಣ ಮತ್ತೆ ಸಂಪಾದಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಾವು ನೀಡಬೇಕಾದ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಸಂಸ್ಕಾರ.
ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ನಾವೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ!
ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅನುಭವಗಳು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕನಸುಗಳು, ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ ನನಗೆ ಅನಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಹಣ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ನಾವು ಗಳಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರೂಪಾಯಿಗೂ ಬೆಲೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಆ ರೂಪಾಯಿಗಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬದುಕಿನ ಕ್ಷಣಗಳಿಗೂ ಬೆಲೆ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು.
ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇರಲಿ. ಆದರೆ ಜನರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ನಾವು ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಿದರೆ ಹೊಗಳುವವರಿರುತ್ತಾರೆ, ಟೀಕಿಸುವವರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಸೋತರೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುವವರಿಗಿಂತ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವವರೇ ಹೆಚ್ಚಿರಬಹುದು. ಹಾಗಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ನಮ್ಮ ಬದುಕು ನಮ್ಮದು. ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷ, ನಮ್ಮ ಕನಸು, ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಅಗತ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಹಣ ಉಳಿಸೋಣ, ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ರೂಪಿಸೋಣ, ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿಭಾಯಿಸೋಣ. ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದನ್ನೂ ಮರೆಯಬಾರದು. ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು, ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದು, ಇಷ್ಟವಾದ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದು, ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವುದು, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ನೆರವಾಗುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಬೇಕು.
ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರೇ, ನಿಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಕೇವಲ ಸಾಲದ ಕಂತುಗಳು, ಉಳಿತಾಯದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು, ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಆಸ್ತಿ ಸಂಪಾದನೆಯ ಕನಸುಗಳ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀವೂ ಅನುಭವಿಸಿ. ನೀವು ಕಟ್ಟಿದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕಿ. ನೀವು ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಹಣವನ್ನು ವಿವೇಕದಿಂದ ಬಳಸಿ. ನೀವು ಬೆಳೆಸಿದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರದೇ ಆದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡಿ.
ಏಕೆಂದರೆ ಬದುಕು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ, ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವುದು ಇಂದಿನ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ. ಅದನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗೌರವದಿಂದ ಬದುಕುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜೀವನ.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ನಾವು ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ಆಸ್ತಿಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಬಾರದು. ಹಣವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಗಳಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ಜನರಿಗಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನೇ ಮರೆಯಬಾರದು.
ಪದಾಮೃತ
ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಉಳಿತಾಯ ಮಾಡಿ, ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ; ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ಬದುಕಿ, ಬದುಕನ್ನೇ ಆಸ್ತಿಗೆ ಬಲಿಕೊಡಬೇಡಿ!
