ಶಾಲೆಗಳ ಶಿಥಿಲ ಗೋಡೆಗಳಿಂದ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರದ ಅಲುಗಾಟದವರೆಗೆ; ಜನರ ಆಕ್ರೋಶ, ಹಿಂಸಾಚಾರ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಜಾಗತಿಕ ರಾಜಕಾರಣದ ಒಳಸುಳಿಗಳು! ವಿಶೇಷ ರಾಜಕೀಯ ಅಂಕಣ
– ಆಕಾಶ ರೋಡಗಿ.
ಶಿವೂರ – ಅಫಜಲಪುರ
ಕಲಬುರ್ಗಿ ಜಿಲ್ಲೆ
ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ
ಒಂದು ದೇಶದ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ಸುಡುವುದು ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆಡಳಿತದ ಮೇಲಿನ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನೂ ಹೌದೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಪೊಲೀಸ್ ವಾಹನಗಳು ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿವೆ, ಅಂಗಡಿಗಳು ಲೂಟಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಛಾವಣಿಗಳು ಕುಸಿಯುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಾಜಕತೆಯೆಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವುದೂ ತಪ್ಪು; ಜನರ ಆಕ್ರೋಶದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದೂ ತಪ್ಪು. ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಇಂದು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಾರವೇ ಇದು—ಇದು ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಎದ್ದ ಜನಧ್ವನಿಯೋ, ಆಕ್ರೋಶದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಅರಾಜಕತೆಯೋ?
ಅಕ್ಟೋಬರ್ 17ರ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರು ಬೀದಿಗಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳು ಹೊರಬಂದಿವೆ. ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಕುರಿತು ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಅಂದಾಜುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ವ್ಯಾಪಕತೆ ದೇಶದೊಳಗಿನ ಅಸಮಾಧಾನದ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾದದ್ದು ಜನರ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗಿಂತ ಬೆಂಕಿ, ಧ್ವಂಸ ಮತ್ತು ಲೂಟಿ.
ಲಿಮೋಜಸ್‌ನ ಬೆಂಕಿ: ಹೊತ್ತಿ ಉರಿದ ಇತಿಹಾಸ!
ಲಿಮೋಜಸ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 143 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ ಹೊಂದಿದ್ದ ಪುರಭವನಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ತಗುಲಿ, ಛಾವಣಿ ಕುಸಿದಿದೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದಿವೆ. ಪೊಲೀಸ್ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವುದು, ಕಟ್ಟಡಗಳ ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ಒಳನುಗ್ಗುವುದು ಮತ್ತು ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡುವುದು ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಭಾಗವಾಗಲಾರದು.
ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಟ್ಟಡವೆಂದರೆ ಅದು ಸರ್ಕಾರದ ಆಸ್ತಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಜನರ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪತ್ತು. ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಟ್ಟಡವೆಂದರೆ ಒಂದು ನಗರದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ನೆನಪುಗಳ ಪ್ರತೀಕ. ಅದನ್ನು ಸುಡುವುದರಿಂದ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ನಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸುವುದು ಸಮಾಜವೇ.
ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಇದೆ. ಜನರ ಅಸಮಾಧಾನ ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಲುಪುವವರೆಗೆ ಆಡಳಿತ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು? ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಮುಂದಾಗುವ ಸರ್ಕಾರ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಲ್ಬಣಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲವೇ?
ಶಾಲೆಗಳ ದುಸ್ಥಿತಿ: ಯುವಜನರ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು?
ಈ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳೆಂದರೆ ಶಿಥಿಲ ಶಾಲಾ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಅಭಾವ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ಮಿತವ್ಯಯ ಕ್ರಮಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಅಸಮಾಧಾನ ಎಂಬ ವರದಿಗಳಿವೆ.
ಒಂದು ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಾದ ಶಾಲೆಗಳೇ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಕ್ರೋಶ ಮೂಡುವುದು ಅಸಹಜವಲ್ಲ. ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ಶ್ರೀಮಂತರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೂ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರೆ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವವರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹಿಂಸಾಚಾರಿಗಳೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದೂ ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ.
ಪೊಲೀಸ್ ಬಲಪ್ರಯೋಗ: ಕಾನೂನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ!
ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಶಾಲಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸರು ಗಾಯಗೊಂಡಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿಗಳಿವೆ. ಪೊಲೀಸ್ ಗ್ರೆನೇಡ್‌ನಿಂದ 15 ವರ್ಷದ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಗಂಭೀರ ಗಾಯವಾದ ಘಟನೆ ವರದಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಕುರಿತು ಸ್ವತಂತ್ರ ತನಿಖೆ ಅಗತ್ಯ.
ಪೊಲೀಸರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸುವುದನ್ನು ಖಂಡಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಪೊಲೀಸರಿಂದ ಅನಗತ್ಯ ಅಥವಾ ಅತಿಯಾದ ಬಲಪ್ರಯೋಗ ನಡೆದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು. ಕಾನೂನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಾಪಾಡುವುದು ಪೊಲೀಸರ ಕರ್ತವ್ಯವಾದರೂ, ಅಧಿಕಾರದ ಬಳಕೆ ಕಾನೂನಿನ ಮಿತಿಯೊಳಗಿರಬೇಕು.
ಪೊಲೀಸರ ತಪ್ಪನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರು ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರ ಹಿಂಸೆಯನ್ನೂ ಖಂಡಿಸಬೇಕು; ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುವವರು ಪೊಲೀಸ್ ಬಲಪ್ರಯೋಗದ ತನಿಖೆಯನ್ನೂ ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕು. ನ್ಯಾಯವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ಮಾನದಂಡ ಅನ್ವಯಿಸುವುದು.
ಮ್ಯಾಕ್ರನ್ ಆಡಳಿತದ ಸಂಕಷ್ಟ: ಕಠಿಣ ಕ್ರಮವೇ ಪರಿಹಾರವೇ?
ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಕೇವಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಲಾಗದು. ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ಥಿರತೆ, ಬಜೆಟ್ ಕುರಿತ ಸಂಘರ್ಷಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೆಚ್ಚದ ಕಡಿತ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲಿನ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿವೆ.
ಹಣಕಾಸಿನ ಶಿಸ್ತಿಗಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ವೆಚ್ಚ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದರ ಹೊರೆ ಶಾಲೆಗಳು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು, ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಆದಾಯದ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರೆ, ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ಆಡಳಿತ ಉತ್ತರಿಸಲೇಬೇಕು.
ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಬಳಿಕ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಎಮಾನ್ಯುಯೆಲ್ ಮ್ಯಾಕ್ರನ್ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮದ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಶಾಲೆಗಳ ದುಸ್ಥಿತಿ, ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಒತ್ತಡಗಳು ಮುಂದುವರಿದರೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತೆ ಭುಗಿಲೇಳಬಹುದು.
ಶಾಂತಿ ಎಂದರೆ ಜನರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅಡಗಿಸುವುದಲ್ಲ; ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪರಿಹಾರ ಕಲ್ಪಿಸುವುದು.
ಮೆರಿನ್ ಲೆ ಪೆನ್‌ಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭವೇ?
ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧದ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಹಜ. ಮೆರಿನ್ ಲೆ ಪೆನ್ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸಿರುವುದು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಅಧಿಕಾರ ರಾಜಕಾರಣದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಟೀಕಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಶಾಲೆಗಳ ಸಮಸ್ಯೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರಿಹರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕು.
ಜನರ ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಯಾರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಯಾರು ಪರಿಹರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ.
ಟ್ರಂಪ್‌ರ ಹೇಳಿಕೆ: ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಧರ್ಮದ ಬಣ್ಣ ಏಕೆ?
ಅಮೆರಿಕ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ಅವರು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಇಸ್ಲಾಂ ಮತ್ತು ವಲಸೆಯ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳು ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಶಾಲೆಗಳ ದುಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಯುವಜನರ ಅಸಮಾಧಾನವೇ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘರ್ಷವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ಯಾವ ಪುರಾವೆಗಳಿವೆ?
ವಲಸೆ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುರುತುಗಳು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ರಾಜಕೀಯ ಚರ್ಚೆಯ ಭಾಗವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಉದ್ದೇಶವಿದೆ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಗದು. ಹಿಂಸಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದವರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳ ಮೂಲಕ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು; ಒಬ್ಬರ ತಪ್ಪಿಗೆ ಇಡೀ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿಸಬಾರದು.
ಅಮೆರಿಕದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿಯೂ ವಲಸೆ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುರುತುಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯಗಳಾಗಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಹೇಳಿಕೆಗಳ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಹೇಳಿಕೆಯ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವಾಗಲೂ ಸಾಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು.
ಸಂಚಿನ ರಾಜಕಾರಣವೋ, ಜನರ ಅಸಮಾಧಾನವೋ?
ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಂಘಟಿತ ಸಂಚು ಇದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸಬಹುದು. ಹಿಂಸಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಘಟಿತ ಗುಂಪುಗಳು ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರೆ ತನಿಖೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಆದರೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಇಡೀ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಸಂಚು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಶಾಂತಿಯುತ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು, ಹಿಂಸಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವರು ಮತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ತನಿಖೆ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿರಬೇಕು; ವದಂತಿಗಳ ಬದಲು ಸತ್ಯಾಂಶಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ಬೆಂಕಿ ಆರಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಸಾಲದು!
ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸವಾಲು ಎರಡು ಮುಖಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಒಂದು, ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಜನರ ಜೀವ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು. ಮತ್ತೊಂದು, ಜನರು ಬೀದಿಗಿಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೆ ಅರಾಜಕತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ; ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದರೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಹಿಂಸಾಚಾರ ನಡೆಸಿದವರಿಗೆ ಕಾನೂನಿನ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕು. ಪೊಲೀಸ್ ಬಲಪ್ರಯೋಗದ ದೂರುಗಳನ್ನೂ ತನಿಖೆ ಮಾಡಬೇಕು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು. ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪುರಾವೆಯಿಲ್ಲದ ಆರೋಪ ಮಾಡುವವರನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು.
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಜನರ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಆಡಳಿತದ ದೌರ್ಬಲ್ಯ; ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವುದು ಸಮಾಜದ ದೌರ್ಬಲ್ಯ.
ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಬೆಂಕಿ ಆರಬಹುದು. ಹಾನಿಗೊಳಗಾದ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಮರುನಿರ್ಮಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮರಳಿ ಗಳಿಸಲು ಘೋಷಣೆಗಳಿಗಿಂತ ನ್ಯಾಯಯುತ ಆಡಳಿತ, ಗುಣಮಟ್ಟದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳು ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ರಾಜಕಾರಣ ಅಗತ್ಯ.
ಏಕೆಂದರೆ ಬೆಂಕಿ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ಅದನ್ನು ಆರಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಕರ್ತವ್ಯ; ಆದರೆ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ನಾಯಕತ್ವ.
