ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಮೊದಲೇ ಅರಿತು, ಸೂಕ್ತ ನೆರವು ನೀಡಿದರೆ ಅವರ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಂತೆ ಕಿತ್ತೆಸೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ವ್ಯಸನವೇ ಹೊರತು, ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವು ನಮಗಿರಬೇಕು.
ಲೇಖನ
– ಸಿದ್ಧಲಿಂಗ ಚೌಧರಿ.
ಶಿಕ್ಷಕರು, ಸಿಂದಗಿ
ವಿಜಯಪುರ ಜಿಲ್ಲೆ
ಉದಯರಶ್ಮಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ
“ಮಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿದು, ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲಿ” ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ತಂದೆತಾಯಿಯ ಕನಸು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಸಾಲ ಮಾಡಿಯಾದರೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆ–ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರೂ ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕು ಹಸನಾಗಲಿ ಎನ್ನುವ ಆಸೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನೂ ಮುಂದೂಡುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಇಂತಹ ಕನಸುಗಳ ನಡುವೆ ಮಾದಕವಸ್ತುಗಳ ವ್ಯಸನವೆಂಬ ಕಂಟಕ ಯುವಜನರ ಬದುಕಿಗೆ ನುಸುಳುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕದ ಸಂಗತಿ. ಮಾದಕವಸ್ತುಗಳ ಜಪ್ತಿ, ಮಾರಾಟಗಾರರ ಬಂಧನದ ಸುದ್ದಿಗಳು ಕೇಳಿಬಂದಾಗ, “ಅದೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ ಊರಿನವರ ವಿಚಾರ, ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುವಂತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಾವು ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಬೇಕಿದೆ.
ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕಳೆ ಬೆಳೆದಾಗಲೇ ಕಿತ್ತುಹಾಕಿದರೆ ಬೆಳೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಮೊದಲೇ ಅರಿತು, ಸೂಕ್ತ ನೆರವು ನೀಡಿದರೆ ಅವರ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಂತೆ ಕಿತ್ತೆಸೆಯಬೇಕಾದದ್ದು ವ್ಯಸನವೇ ಹೊರತು, ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವು ನಮಗಿರಬೇಕು.
ಸೌಲಭ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತುಕತೆಯೂ ಬೇಕು
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ, ಬಟ್ಟೆ, ಮೊಬೈಲ್, ವಾಹನ, ಖರ್ಚಿಗೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ, ಓದಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಕಷ್ಟವಿದೆ, ಸ್ನೇಹಿತರ ನಡುವೆ ಏನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿಯಬೇಕು.
“ಊಟ ಮಾಡಿದೆಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುವ ಜೊತೆಗೆ, “ಮನಸ್ಸು ಹೇಗಿದೆ? ಏನಾದರೂ ತೊಂದರೆ ಇದೆಯಾ?” ಎಂದೂ ಕೇಳೋಣ. ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನಾಗಲಿ, ನೋವನ್ನಾಗಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದಾಗ ತಕ್ಷಣ ಬೈದು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಬಾರದು. ಮೊದಲು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕೇಳಬೇಕು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೆ, ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ನೆರವು ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಅವರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.
ಹೊಲದ ಬೆಳೆಗೆ ನೀರು, ಗೊಬ್ಬರದ ಜೊತೆಗೆ ಆರೈಕೆ ಬೇಕಾದಂತೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಸಮಯ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಬೇಕು.
ಅಂಕಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಬದುಕನ್ನೂ ಕಲಿಸೋಣ
ಶಿಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಗಳಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಸರಿ–ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿಯುವುದು, ಒತ್ತಡವನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು, ತಪ್ಪು ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ “ಬೇಡ” ಎನ್ನುವುದು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯವಾದಾಗ ನೆರವು ಕೇಳುವುದನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕು.
ಶಾಲೆ–ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾದಕವಸ್ತುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಒಂದು ಭಾಷಣ ಮಾಡಿಸಿ, ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಹೇಳಿಸಿದರೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಅವರ ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರು, ಸೂಕ್ತ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ನೆರವು ಪಡೆಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬೇಕು.
ಕ್ರೀಡೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಗೀತ, ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಸೇವಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಗುವಿನಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವುದು ಮನೆ ಮತ್ತು ಶಾಲೆಯ ಜಂಟಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಆಟದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಸೋಲು–ಗೆಲುವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಅನುಭವವೂ ಬದುಕಿನ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.
ವ್ಯಸನಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದವರನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳಬೇಡಿ
ಮಾದಕವಸ್ತುಗಳ ಬಳಕೆಗೆ ಒಳಗಾದವರನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ “ಇವನು ಕೆಟ್ಟವನು”, “ಇವಳಿಂದ ಮನೆಯ ಮರ್ಯಾದೆ ಹೋಯಿತು” ಎಂದು ತೀರ್ಪು ನೀಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಅವಮಾನಿಸಿ, ಊರೆಲ್ಲ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿ, ಮನೆಯಿಂದ ದೂರವಿಟ್ಟರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅವರಿಗೆ ಅನುಭೂತಿ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವು, ಸಮಾಲೋಚನೆ ಹಾಗೂ ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಪುನರ್ವಸತಿ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಕುಟುಂಬದವರು ವೃತ್ತಿಪರರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪಡೆದು ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಚೇತರಿಕೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆಯೂ ಬೇಕು.
“ನೀನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದೀಯ; ಹೊರಬರಲು ನಾವು ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದೇವೆ” ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಅವರಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲದು. ನೆರವು ಕೇಳುವುದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ; ಬದುಕನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ.
ಊರಿನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಇದೆ
ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪೋಷಕರೊಬ್ಬರ ಹೆಗಲಿಗೋ, ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರ ಹೆಗಲಿಗೋ ಹಾಕಿ ಉಳಿದವರು ಕೈತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ಪೊಲೀಸರು, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಯುವಕ ಸಂಘಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು.
ಮಾದಕವಸ್ತು ಮಾರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ಬಂದರೆ ಊಹಾಪೋಹ ಹರಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಬೇಕು. ಅಕ್ರಮ ವ್ಯಾಪಾರದ ಜಾಲಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮ ನಡೆಯಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ನೆರವು ಬೇಕಿರುವವರಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಲೋಚನೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುವಂತಾಗಬೇಕು.
ಯುವಜನರಿಗೆ ಆಡಲು ಮೈದಾನ, ಓದಲು ಗ್ರಂಥಾಲಯ, ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆ ತೋರಿಸಲು ವೇದಿಕೆ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯೋಗದ ದಾರಿ ತಿಳಿಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವೂ ಅಗತ್ಯ. “ಕೆಟ್ಟ ದಾರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಡಿ” ಎನ್ನುವ ನಾವು, ಒಳ್ಳೆಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನೂ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು.
ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯ ಆಸ್ತಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಊರಿನ ಭವಿಷ್ಯವೂ ಹೌದು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕವಿರಲಿ, ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಆಟವಿರಲಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕನಸಿರಲಿ. ಸಂಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಸರೆಯಿರಲಿ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಕೆಲಸ ಮನೆಯ ಮಾತುಕತೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ, ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಕಾಳಜಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲಿ.
